Soms is bestuurlijk falen de ergernis voorbij. Neem nou dat hotel… u weet wel, dat project dat ruim twaalf geleden door een toenmalig gemeentebestuur in gang gezet is. Ik zie ze nóg staan, die wethouder, die projectontwikkelaar en die ambtenaren… trots poserend bij ‘Het Grote Gat’ aan de Cornelis de Wittstraat, ter hoogte van het Vrieseplein. Er zou – zo beloofden zij – op de plek een groot, prestigieus hotel komen en dat zou aan veel reeds lang slepende kwesties alhier een einde maken: aan de vraag naar hotelbedden bijvoorbeeld, want daarin schoten we hier destijds schromelijk te kort. En ook dat ándere grote probleem (het Vrieseplein als hét ultieme openluchtcafé voor bolletjesdealers, dronken droppies en andere overlastveroorzakers) zou, met de komst van een hotel, min of meer ‘getackeld’ worden.
We zijn nu zo’n twaalf jaar verder en nog altijd staat er, behoudens een bouwkeetje, wat hekjes en een stapeltje stenen, hélemaal  niks op het bouwterrein. Hoe dat komt? Ach… het begon destijds met onenigheid over de grondverkoop, toen was er iets met gierzwaluwen en vleermuizen, verder maakten wat omwonenden – soms terecht, soms louter om tijd te rekken – bezwaren tegen van alles en nog wat, vervolgens kwam daar nog een potje corona overheen, de oorspronkelijke exploitant trok zich (moegestreden?) terug, vervolgens diende zich weer een nieuwe aan, er kwam een bouwcrisis, waardoor bouw- en materiaalprijzen flink opliepen en diverse klagers die in het ongelijk werden gesteld (en zélfs een paar klagers aan wier eisen wél tegemoet was gekomen) gingen nog maar eens in beroep.
Inmiddels is er nog één klager over; hij wil de garantie dat er na de bouw 29 parkeerplekken voor omwonenden overblijven. Dat is hem al lang en breed toegezegd, maar hij houdt voet bij stuk en dus ligt ‘gansch het radarwerk’ wederom stil. Ergerniswekkend? Nee hoor… daarvoor is deze kwestie inmiddels té belachelijk geworden. Van een grap krijg je immers geen maagzweer.