Al vaker gaf ik aan dat de emotie ergernis niet de énige de drijfveer van mijn column mag zijn. Ik bedoel… een columnist die louter het negatieve weet te benadrukken en in die klaagzang verder ook niet tot enige inhoudelijke duiding kan komen heeft, in mijn optiek, maar een korte ‘levensduur.’ Toch kun je zo heel af en toe om echte ergernis simpelweg niet heen. Ik had dat bijvoorbeeld toen ik op de Facebookpagina van dit dagblad de soms ontluisterende, haatzaaiende en niet zelden oliedomme reacties tot me nam met betrekking tot Dordrecht Pride. Onlangs had ik (toevallig enigszins in het verlengde van dat thema) weer even datzelfde gevoel toen ik de reacties las aangaande het ontslag van een onderwijsassistent op het Dordtse Insula College. De man had – let op de nu volgende details – ‘op school en tijdens schooluren’ op ongepaste wijze zijn misnoegen geuit over homoseksualiteit. Daarmee joeg hij een heleboel (wellicht over hun geaardheid nog onzekere) scholieren de stuipen op het lijf en werd om die reden begrijpelijkerwijs door de schooldirectie ontslagen. Daartegen maakte hij bezwaar en onlangs is zijn beroep door de rechter afgeserveerd. Kortom, het ontslag was, in juridisch opzicht, terecht (de man krijgt overigens een keurige ontslagvergoeding) en daarmee is de kous af… althans, dat zóu je denken. Maar nee hoor, er waren weer diverse toetstenbordhelden (over het algemeen geen atoomgeleerden, zo vermoed ik) die niet alleen dat directiebesluit, maar ook die gerechtelijke uitspraak afdoen als woke-gedoe of, erger nog, beknotting van de vrijheid van meningsuiting. Alleen hebben die brullers er kennelijk weinig van begrepen, want het vonnis is niet gestoeld op wát de man vindt (dat mag ‘ie lekker zelf weten) maar op de manier waaróp hij zich uitte, alsmede op wáár hij dat deed en ten overstaan van wie. En nee, de onderwijsassistent is ook zéker niet ontslagen vanwege zijn levensovertuiging, maar simpelweg omdat hij zich schandelijk misdragen heeft.