Natuurlijk is dat bescheiden grasveldje bij het Rudyard Kiplingerf (Stadspolders) niet de juiste plek om flexwoningen te bouwen… niet om Oekraïense vluchtelingen op te vangen, maar ook niet om er later jonge starters te kunnen huisvesten. Waarom ik dat vind? Omdat dit schaarse stukje groen in deze wijk gewoon groen moet blijven. En ja, ik weet het, het is uiteindelijk maar een simpel grasveldje, maar juist dat éne stukje groen is ó zo belangrijk voor het woongenot en dus het welzijn van de bewoners aldaar. Het is mij te makkelijk om die groene postzegel in dit toch al behoorlijk ‘versteende’ buurtje, voor welke goede zaak dan ook, zomaar van de kaart te vegen voor hooguit een paar opvangplekken.
Ben ik dan tegen de opvang van Oekraïners? Nee, zéker niet. Ik ben er juist trots op dat we in Nederland ruimhartig plaats bieden aan mensen die vanwege oorlog huis en haard moesten ontvluchten. Ben ik dan tegen de bouw van flexwoningen voor starters? Nee, integendeel zelfs… daar wijdde ik al menig column aan. Overigens vind ik dat je die problemen nooit en te nimmer tegen elkaar mag afwegen, maar da’s weer een ander verhaal.
Met een beetje creatief denken zijn er voor beide probleemsituaties best alternatieven te vinden op dit eiland. Het bestuurlijk argument dat dit veldje, in een later stadium, tóch wel gebruikt zou worden om er in een later stadium flexwoningen voor starters te bouwen vind ik trouwens een kulargument… bedoeld om de omwonenden, die, wat mij betreft, terecht tegen dit onzalige plan te hoop lopen, de wind uit de zeilen te nemen. Enkele argumenten die momenteel in een petitie worden ingezet om dit plan tegen te houden (vleermuizen, kinderen lopen gevaar, waardevermindering woningen) zijn trouwens ook niet bepaald okselfris, maar feit is en blijft dat je de bewoners alhier simpelweg niet mag beroven van dat enige en dus uiterst belangrijke stukje groen in hun buurt.