Laat ik maar meteen naar de, ook voor mij persoonlijk, best pijnlijke vraag gaan die ik wil stellen, al worstel ik best een beetje met de formulering. U heeft ongetwijfeld (net als ik) familieleden of vrienden die u, in het verre of recente verleden, ontvallen zijn en de kans lijkt me niet denkbeeldig dat zij rusten op de Essenhof.
De vraag is nu of u wel eens nadenkt over de ‘staat van ontbinding’ van hun stoffelijk overschot. Waarom ik dit opschrijf? Tja, vanwege die verhalen in de krant over het feit dat het ontbindingsproces in veel grafkelders op de Essenhof – als gevolg van een gebrekkige ‘ventilatie’ – veel trager verloopt dan eigenlijk zou moeten. Dat is vervelend nieuws voor nabestaanden, maar volgens mij toch vooral voor Essenhof-medewerkers die, als het moment van grafruiming is aangebroken, met dit probleem geconfronteerd worden.
Nu blijkt dat opeenvolgende colleges van B en W al een jaar of negen van deze probleemsituatie op de hoogte waren, maar hierover bewust (richting gemeenteraad) zwegen om geen onrust onder nabestaanden te veroorzaken. De vraag is nu of dat een terecht zwijgen was. Die colleges zwegen immers op basis van de ‘Handleiding Opgraven en Ruimen’ van de Landelijke Organisatie van Begraafplaatsen. Daarin wordt geadviseerd dit soort informatie alleen te delen als daar specifiek naar gevraagd wordt. En dát is nu dus gebeurd, bij monde van Marco Stam van de Fractie Van Waardhuizen. Dat recht, alsmede het recht op antwoorden, heeft hij (hebben wij allemaal) natuurlijk.
Persoonlijk neem ik dit college (én voorgaande colleges) hun stilzwijgen – bedoeld om nabestaanden niet onnodig te shockeren en dus niet om een vermeend ‘falen’ te verhullen – niet kwalijk. Tóch vind ik dat B en W het probleem, hoe pijnlijk ook, wel degelijk actief hadden moeten ‘melden’ richting raad (en dus burger). Ik hou er namelijk niet van als een ander, al dan niet goed bedoeld, mijn emoties al op voorhand voor me invult.