Nostalgie is niet mijn sterkste punt. Nou ja, hooguit misschien op muziekgebied, waarin ik wat ál te hardnekkig vast hou aan mijn helden van weleer. Ondanks het vorderen der jaren hou ik mijn vizier nog immer liever gericht op dát wat nog komt dan op dát wat ooit was. ,,Leef bij de dag en blijf plannen maken voor morgen,’’ adviseerde mijn oma zaliger me ooit en die levensles ben ik nooit vergeten.
Ik moest aan haar woorden denken toen ik, ter voorbereiding op mijn dagelijkse column, de diverse tijdlijntjes op de ‘socials’ van de lokale en regionale media doorspitte. Dat doe ik elke ochtend en het valt mij op dat je één specifieke boodschap daar tegenwoordig wel érg vaak tegenkomt… namelijk die dat vroeger alles beter was. Maar héél gek, dat gevoel deel ik toch écht niet. Ja natuurlijk, mijn algehele conditie was vroeger beter, bier en benzine waren nog betaalbaar, je werd op straat nog niet van je sokken gereden door irritante knulletjes op fatbikes en in de hitparade stonden nog muzikanten die op z’n minst een instrument konden vasthouden, maar ik weiger toch te verzanden in het adagium dat het vandaag de dag allemaal zóveel minder is. En toegegeven… het is waar dat je vroeger nog voor de deur kon parkeren, dat het winkelaanbod in de binnenstad ooit breder was, dat Linders en V&D prachtige etalages hadden en dat je in de kroeg nog een peuk mocht opsteken, maar is dat verzanden in nostalgie uiteindelijk toch niet vooral een verlangen naar de tijd dat u (en ik) zelf nog fris en fruitig waren? Waarom ik u hier vandaag mee lastig val? Omdat het deze week precies veertig jaar geleden is dat ik bij deze krant – althans, bij de ‘voorloper’ er van – in dienst trad. Wat ik me van die tijd vooral herinner is eh… dat ook vroeger al vroeger alles beter was.