Noem mij gerust een domoor omdat ik, tot voor enkele dagen geleden, niet wist wat een Helianthus was. Ik ben nu eenmaal niet zo’n ster in bloemennamen. Maar goed… nu weet ik het dus; een Helianthus is een zonnebloem, die zich overdag letterlijk met z’n ‘koppie’ naar de zon draait. Dat werd me vorige week fijntjes uitgelegd door twee uiterst gedreven medewerkers van de gelijknamige organisatie… een op twee plekken in Dordrecht gevestigd inloopcentrum voor mensen met kanker, en hun familieleden en/of nabestaanden. Helianthus is een instelling die mij na aan het hart ligt; niet voor niets schreef ik, vijf jaar geleden alweer, een column toen dit ‘inloophuis’ destijds haar eerste lustrum vierde.
Hoe dan ook, ik voelde me aanvankelijk een beetje een sufferd omdat ik er nu pas achter ben hoe goed de naam Helianthuis de lading van deze organisatie eigenlijk dekt. Laat ik het zo zeggen… ook in moeilijke tijden zijn er altijd weer mensen die hun uiterste best doen om hun (in dit geval door kanker getroffen) medemensen een beetje zonlicht en zonnewarme te helpen verschaffen.
Komende donderdag bestaat Helianthus alweer tien jaar en ter gelegenheid daarvan vindt er in de Kunstkerk een bijeenkomst plaats voor medewerkers en betrokkenen en ik mag daar een bescheiden steentje aan bijdragen, middels een talkshow, waarin ik praat met onder meer gebruikers (zij worden ‘gasten’ genoemd) en medewerkers van dit inloopcentrum. En natuurlijk zal ik die avond mijn uiterste best doen om mooie, en ja soms ongetwijfeld verdrietige, maar naar verwachting ook hoopvolle en wellicht zelfs vrolijke verhalen ‘over tafel’ te krijgen. Toch is dat nu even niet waar het om gaat. Waar het wél om draait is om het voortbestaan van Helianthuis en dus wil ik u vanaf deze plek graag oproepen om de website van deze instelling (www.inloophuishelianthus.nl) eens te bezoeken en te bekijken of u – in welke zin dan ook – iets voor deze prachtinstelling kunt betekenen.