‘Niets zo charmant als een spreuk aan de wand’, dichtte ooit de cabaretier Herman Finkers.  En of het nou – zoals in dit geval – om een geinige tegelwijsheid gaat of om meer ‘hoogdravende’ poëzie, maakt me eigenlijk niet uit; ik vind het gewoon mooi om, tijdens wandelingen waar dan ook, grappige of diepgravende (allebei kan ook) tekstuele vondsten aan te treffen op de buitengevels van gebouwen. Tijdens eens dagje Deventer bijvoorbeeld kwam ik op tientallen panden in sfeervolle straatjes indrukwekkende staaltjes van poëzie en proza tegen… vaak in fraaie (geschilderde of geplakte) belettering op muren, daken of deuren en soms zelfs letterlijk gebeiteld in het wegdek. Één tekst, geschilderd op een witte muur in een smalle straat wil ik u niet onthouden: ‘Al blijft ons één nauwe straat waardoor we mogen gaan, boven die straat staat toch de hele hemel.’ U mag, uit die tekst van Etty Hillesum, uw eigen conclusies trekken, maar ik kreeg er in ieder geval een blij gevoel van.
Ik zag in mijn leven prachtige muurteksten in binnen – en buitenlandse steden in allerlei varianten. Het gekke is dat ik van de tekst die mij het meest is bijgebleven niet eens meer weet wáár ik hem precies aantrof. Het was een quote van de Deense muzikant en komiek Victor Borge en die luidt als volgt: ‘De kortste afstand tussen twee mensen is een glimlach.’ Prachtig toch?
De moeder van alle klassiekers op dit gebied is te vinden in Rotterdam: ‘Alles van waarde is weerloos’ staat daar (met dank aan Lucebert) in neonletters op de gevel van een Rotterdamse verzekeringsmaatschappij. 
Hoe ‘waar’ dat is blijkt wel uit het volgende. Van een muurtje in de binnenstad is onlangs het prachtgedicht ‘Hier, op dit eiland’ (van de Dordtse dichter/schrijver Kees Buddingh’) zomaar ineens letterlijk weggeschilderd. Daar kunnen we natuurlijk lang over gaan simmen met z’n allen, maar het beste lijkt me toch dat we Buddingh’s pennenvruchtje hier razendsnel weer terugplaatsen.