Ik moet er altijd om lachen… om leegschedeltjes die (dat vinden ze zelf althans) een ‘daad van verzet’ plegen door met een spuitbusje op een Regenboogpad iets lelijks te schrijven over mensen met een, naar ik aanneem, andere geaardheid dan die ze zelf hebben. Of worstelt de bekladder in kwestie (deze gebeurtenis speelde zich recent af in Papendrecht) misschien met zijn of haar ‘eigen’ seksuele voorkeur? Waarom zou je anders zo boos worden over een paar kleurtjes op een stoepje?
Wat ik minstens zo lachwekkend vind zijn bozige reaguurders op de FB-tijdlijn van deze krant, die zich zo  ongelofelijk druk maken om zaken waar ze zelf absoluut niet door ‘geraakt’ worden, behalve dan dat ze er niks over willen lezen, zien of horen. In Alblasserdam bijvoorbeeld heeft het gemeentebestuur onlangs, na veel gesoebat, besloten, om zo nu en dan óók maar eens een regenboogvlaggetje op te hangen en spontaan schieten weer een paar zolderkamertjeshelden in de vlekken. Tegen die mensen zou ik willen zeggen: geloof me, als je naar zo’n vlaggetje kijkt word je als stoere bouwvakker niet spontaan verliefd op je buurman en mocht je dat onverhoopt tóch zijn (en ook nog eens boos) dan zit je vermoedelijk zelf nog in een eikenhouten kast.  Maar goed… ook los van dat hele regenboogverhaal hebben veel mensen kennelijk moeite met het begrip ‘leven en laten leven.’ Waarom zou je in hemelsnaam in de gordijnen klimmen over een tentoonstelling in het Dordtse stationsgebouw over het slavernijverleden? Want ja, daar gaat het over… over het feit dat onze vaderlandse geschiedenis er niet louter een van rozenblaadjes en olijk kijkende matroosjes is. Accepteer het, laat het gaan, kijk, luister, leer en accepteer vooral dat de wereld – ja, óók dit kikkerlandje aan de Noordzee – voortdurend aan verandering onderhevig is. Wie zich over dit soort dingen boos maakt toont hooguit aan dat al die aandacht voor beide kwesties kennelijk nog altijd kei- en keihard nodig is.