Ik werd vanochtend wakker met die televisieserie MASH in mijn hoofd, die momenteel trouwens weer te zien is op streamingsdienst Prime. Deze ‘comedy’ met tragische ondertonen, gaat over een mobiel Amerikaans veldhospitaal in het Korea van de jaren vijftig. De serie, die overigens langer duurde dan die oorlog, staat nog altijd als een huis. Althans, dat is mijn conclusie nadat ik ‘m de afgelopen weken (nu tientallen jaren later) opnieuw ben gaan bekijken.
Al na een paar afleveringen voelde ik enige verwantschap met die kleine korporaal en regelneef Radar, die de bijzondere gave had om aanvliegende helikopters, meestal gevuld met gewonde soldaten, soms wel een minuut eerder te horen aankomen dan zijn collega’s.
Dat ‘Radar-gevoel’ heb ik zelf met betrekking tot de lokale politiek, die ik al vele jaren op de voet volg. En nee, ik hoor geen helikopters, maar ik ‘hoor’ wél dat er  gemeenteraadsverkiezingen aan zitten te komen. Toegegeven, het duurt nog wel even voordat we met z’n allen weer naar de lokale stembus gaan, maar toch… de datum 18 maart 2026 is nou ook weer niet héél ver weg en de ‘Radar’ in mij voelt dat de tijd van ‘Het Grote Politieke Profileerspel’ alweer zo’n beetje voorzichtig begint aan te breken.
Hoe ik dat merk? Tja, vooral eigenlijk omdat veel lokale partijen zich alweer met toenemende ijver via de media aandienen met allerhande creatieve oplossingen en ideetjes voor prangende, maar ook niet prangende kwesties. Kortom, het spel is al op de wagen en ik begrijp ook wel waarom: steeds meer kleine partijtjes (niet zelden ‘afscheidingen’ van grote broertjes en zusjes met meestal het magische woordje Dordt in de naam) gaan over anderhalf jaar een halsbrekende ‘stoelendans’ uitvoeren rond 39 zetels. Dat wordt, zo vrees ik, een comedy met voor sommigen een helaas tragische afloop. Vandaar dus dat mijn droom over een chaotisch veldhospitaal, dat niet in Korea, maar, héél gek, op het Dordtse Stadhuisplein stond.