Ik denk dat ik na veertig jaar in de journalistiek wel enig recht van spreken heb, wanneer ik stel dat nagenoeg elke kwestie valt of staat met goed en oprecht communiceren. En weet u nou wat de basis is van écht goeie communicatie? Da’s simpel… het is niets anders dan de hele waarheid vertellen en dat dan óók nog eens op een manier waarop iedereen het daadwerkelijk begrijpt. Voorbeeld? De gemeente wil een prestigieuze woonwijk bouwen dat luistert naar de naam Maasterras. Daarvoor ‘moeten’ er kennelijk 44 woningen aan de Weeskinderendijk ‘sneuvelen’ en moet een nabij gelegen woonwagengebied het veld ruimen. De  vraag is echter: moet dat nou écht, of valt daar misschien nog een mouw aan te passen? De ‘gedupeerden’ kregen bij voortduring te horen dat het plan volkomen onwrikbaar was, maar wat blijkt: een, door de omwonenden ingeschakeld onderzoeksbureau, kwam onlangs tot de conclusie dat het project ook bést levensvatbaar kan zijn mét behoud van eh… kool en geit.
Dat schreef ik zelf maanden geleden óók al… meer dan eens zelfs, maar keer op keer ontving ik dan van gemeentezijde een reactie met de nu volgend strekking:  ‘Leuk hoor die column van je, maar hij klopt niet helemaal.’’ Mijn antwoord: ‘Wat klopt er dan niet?’ Reactie: ‘Je hebt je column gebaseerd op de feiten die jij tot je beschikking hebt. Alleen eh… da’s niet genoeg. Je kent namelijk het héle verhaal niet.’
‘Maar wat is dan wél het héle verhaal?’
‘Dát kan ik je niet vertellen, want die informatie is vertrouwelijk.’
De echte waarheid was geweest: het kán wel anders, maar we maken het liever niet te ingewikkeld. We willen namelijk niet het risico lopen om een Rijksinvestering en een groep potentiële  investeerders mis te lopen. Dat een groep Dordtenaren nu al twee jaar tijdens de feestdagen met een steen in de maag zit is, met het oog op dat ‘hogere’ doel, kennelijk ‘collateral damage.’