Doet u aan goede voornemens? Ik ook… alleen niet meer per definitie met als aanvangspunt een jaarwisseling. Ik bedoel… soms besluit ik (en dat kan ook in juni zijn) zomaar ineens ‘iets’ niet meer of juist vaker te gaan doen. Zo bezoek ik inmiddels alweer jaren achtereen gemiddeld drie keer per week, de sportschool voor een half uurtje zelfkastijding. Overigens liep ik er eerst drie maanden dagelijks vlak langs, maar eh… dat hielp niet en dus heb ik me maar eens aangemeld. Ik ben hierdoor inmiddels een kilootje of twintig lichter dan ik de afgelopen vijftien jaar was en ook al kostte me dat een vermogen aan nieuwe broeken en extra gaatjes in mijn broekriem, ik voel me toch écht beduidend fitter.
En voordat u nu denkt dat deze columnist zichzelf nu wel érg op de borst slaat, geloof me: ik ga nog altijd met frisse tegenzin, maar het moest nu eenmaal van de dokter: iets met hoge bloeddruk, cholesterol en een langzame wandeling richting park diabetes.
Vandaag de dag voel ik me – met dank aan die sportschool – drie keer zoveel mens als, pak ‘m beet, drie jaar geleden, toen ik tijdens wandelingen met Blafmans wel érg vaak – zo’n beetje om de honderd meter – op zoek was naar een bankje om bij te komen.
En oh ja… dan is er ook nog dat eten; toen ik, bij het periodieke (verplichte) weegmomentje in de sportschool, het excuus hanteerde dat de decembermaand dit keer wel érg copieus verlopen was, antwoordde mijn trainer met de legendarische woorden: ,,Mensen zijn altijd zo bezorgd om wat ze naar binnen stouwen tussen Kerst en Oud & Nieuw, maar ze zouden zich beter zorgen kunnen maken over wat ze tussen Oud & Nieuw en kerst eten.’’ Daar moest ik (ondanks dat ik een kilootje was aangekomen) erg om lachen.
Ik wens u veel lach- en zweetmomentjes toe in 2024.