‘Dordt wordt ‘t’ luidde ooit de reclameslogan waarmee deze gemeente zich ‘in den lande’ profileerde. Ik heb dat altijd een wat nietszeggende boodschap gevonden, al moet ik concluderen dat de ‘belofte’ in die slagzin (die inmiddels al lang niet meer gebruikt wordt) in retrospectief nou ook weer niet helemáál ‘loos’ was. Dordt heeft in de afgelopen jaren namelijk aantoonbaar diverse inhaalslagen geboekt; bijvoorbeeld op het gebied van naamsbekendheid, levendigheid en aantrekkingskracht voor toeristen.
En inmiddels hebben we hier nóg een inhaalslag gemaakt; nou ja… bijna dan. Op welk gebied? Op het gebied van welzijn, zo blijkt uit de meest recente cijfers van het Centraal Bureau voor de Statistiek. Huishoudens in deze stad hebben hun welvaart de afgelopen tien jaar behoorlijk zien stijgen en dat proces voltrok zich hier zelfs sneller dan in vergelijkbare gemeentes.
Is dat reden tot juichen? Nee, vooralsnog niet, want nog altijd, zo blijkt uit dat CBS-cijferlijstje, lopen we op dit eiland, ten opzichte van andere ‘arbeiderssteden’ nog altijd achter op het gebied van inkomen, werkgelegenheid en opleidingsniveau. Mijn conclusie in Jip-en-Janneke-taal: we lopen in… harder dan verwacht zelfs, maar voorlopig zijn we er nog lang niet.
Het was, nét voor de eeuwwisseling, toen er hier nog geen sprake was van woningnood, op zich ook helemáál niet zo’n slecht idee om hier te gaan bouwen in het wat duurdere segment. Dat trok immers meer welvarende inwoners aan, waardoor het gemiddelde inkomensniveau hier omhoog schoot. Goed nieuws wellicht voor winkeliers, horeca-exploitanten en culturele instellingen, maar minder goed nieuws voor mensen met een smalle beurs, die er op dit eiland immers óók nog altijd zijn.
In de ‘jacht’ naar welvarende inwoners is Dordt, naar mijn mening té veel doorgeslagen en het is nu zaak om snel te gaan bijsturen. Alleen al het feit bijvoorbeeld dat lagere inkomensgroepen hier momenteel nauwelijks perspectief hebben op een betaalbare woning, zet de sociale samenhang in deze stad serieus onder druk.