In het nieuwste seizoen van het televisieprogramma ‘Soep, sores en soelaas’ loopt presentator Bert van Leeuwen mee met medewerkers en gasten van Domus, een woonlocatie voor uitbehandelde verslaafden in Dordecht, gerund door het Leger des Heils. ‘Getriggerd’ door een artikel hierover, afgelopen zaterdag in deze krant, ben ik die serie gaan volgen en wat ik tot dusver gezien (en vooral gehoord) heb liet me niet bepaald onberoerd.
Domus, aan de Amnesty Internationaweg is een plek voor mensen die kampen met verslavingen en psychiatrische problemen… verschoppelingen eigenlijk die (soms na een half leven op straat) verder nergens anders meer terecht kunnen.
In Domus mogen de bewoners in hun eigen kamer ook gewoon gebruiken (drugs of drank) omdat afkicken geen enkele zin meer heeft. Dat wil overigens niet zeggen dat ze dus maar zo’n beetje aan hun lot worden overgelaten… in tegendeel zelfs: bevlogen medewerkers doen er werkelijk alles aan om de levens van hun ‘gasten’ in zo goed mogelijke banen te blijven leiden: er wordt gezamenlijk gegeten, de kamers en de toiletfaciliteiten worden (ook in gezamenlijkheid) schoon gehouden, kleren worden gewassen en met de bewoners wordt bij voortduring op liefdevolle toon van gedachten gewisseld over hun staat van welbevinden.
Wat me, los van die enorme bevlogenheid van die Domus-medewerkers, nog het meest raakt zijn de levensverhalen van de bewoners. Die zitten daar niet uit luxe, want zij hebben in de loop der jaren allemaal hun portie pech en doffe ellende voor de kiezen gehad. Dat ze dan soms tóch nog zó positief in het leven staan vind ik buitengewoon bewonderenswaardig.
De makers van deze integere serie verdienen wat mij betreft een Televizierring; de Domus-medewerkers een warm plekje in ons aller ziel.
Ik wil u van harte aanraden de serie te gaan bekijken (dat kan via NPO Plus) en ik weet zeker dat u daarna, net als ik, trots zult zijn op de bewoners en medewerkers van Domus in Dordt.