Nee… het ‘spoorboekje’ bestudeer ik al jaren niet meer. Waarom niet? Omdat Big Rivers – van oorsprong ‘gefundeerd’ op de blues – al lang geen festival meer is waarbij je strategisch je dag of avond indeelt op basis van het aanbod. En trouwens… je weet tóch wel dat het een tributeband is, aangezien de zanger, gehuld in wit pak en Freddie-snor, er uitziet als de conciërge van je oude middelbare school. Na een paar biertjes zit je daar écht niet meer mee hoor.
En nee, dat bedoel ik niet negatief… integendeel zelfs. Het punt dat ik wil maken is dat Big Rivers haar programma inmiddels ruimschoots ontstegen is. Het festival is een vrolijk vormgegeven chaos geworden; een sociale stoelendans met bier en kralenkettingen als bindmiddel.
En de muziek? Ach… dat die Nederlandse Bruce, Mick of Freddie soms beter klinken dan het origineel is niet eens onlogisch, aangezien de frontmannen waarop ze hun act gebaseerd hebben óf tachtig zijn of inmiddels op hemelse harples zitten. Maar laat dat je niet afleiden van de échte magie. Er zijn nog altijd (dit jaar veelal lokale) pareltjes van originaliteit, maar ik heb er tijdens Big Rovers ook geen enkele moeite mee om ongegeneerd een lekker potje mee te blèren met ABBA-covers ‘gedirigeerd’ door een man die lijkt op een ontplofte glitterdoos.
Big Rivers is immers zwerven van plein naar plein en ‘treetjes’ bier delen met ouwe en nieuwe vrienden. Ik geef me er altijd onvoorwaardelijk aan over en bestempelde het al eens als ‘ons’ carnaval, want of je nou ‘Alaaf’ roept in Venlo, of luidkeels meebrult met Joe Cockers neefje uit Meppel, de taal van plezier is universeel. Het klinkt anders, maar betekent precies hetzelfde: vrijheid, lol en even ontsnappen uit de dagelijkse realiteit.
Komend weekend barst het dus weer los. Laat je planning thuis, zet een mal hoedje op en omarm de waanzin. Op Big Rivers hoef je namelijk nergens heen… je bént er al.