Wat is het toch mooi om in een stad te wonen waar nagenoeg elke steen een verhaal fluistert. Er is echter één plek waar het gefluister eigenlijk een schreeuw zou moeten zijn: dat is het standbeeld van Johan en Cornelis de Witt.
Vanavond herdenken we daar opnieuw de brute moord op deze broers in 1672. En nee, da’s geen stoffige bijeenkomst voor archiefliefhebbers, maar een moment van besef: deze Dordtenaren bestuurden ooit het land, hielden de Republiek overeind, en stierven voor hun idealen.
En toch… ja tóch zijn we ze collectief een beetje vergeten.
Johan was raadpensionaris… een soort premier avant la lettre; briljant, principieel, en wiskundig begaafd. Cornelis was onder andere burgemeester van Dordrecht, maar gaf ook bevelen onder vuur op Michiel De Ruyters vlaggenschip. Twee hoofdrolspelers in de Vaderlandse geschiedenis.
In het Rampjaar 1672 werd de Republiek van alle kanten aangevallen en Prins Willem III greep zijn kans om het stadhouderschap terug te eisen. Wat volgde was een lastercampagne: Cornelis werd valselijk beschuldigd van een moordaanslag op de prins en Johan kreeg de schuld van het falende landsbestuur en werd afgeschilderd als wereldvreemd en elitair.
Op 20 augustus stormde een opgehitste menigte de Gevangenpoort binnen en de broers werden gelyncht. Geen dader werd gestraft… de Oranjes zwegen.
Die lastercampagne lijkt griezelig veel op wat we vandaag zien op sociale media: geruchten worden feiten, verdachtmakingen gaan viraal en de waarheid sneuvelt.
Gelukkig is daar de lokale radiomaker Ben Corino. Al negen jaar organiseert hij deze herdenking… niet uit nostalgie, maar uit overtuiging.
Dus, Dordtenaren: kom woensdagavond: voor Johan… voor Cornelis. Voor het besef dat principes soms een hoge prijs hebben en dat het onze morele plicht is om die prijs niet te vergeten.
Want als je niet weet waar je vandaan komt, weet je ook niet waar je naartoe gaat. En dan ben je geen trotse Schapekop, maar gewoon een verdwaald schaap in de mist van je eigen geschiedenis.