Het gelach van horecatijgers galmde tussen gevels, terwijl de geur van gemorst gerstenat als een wollige wolk boven de kade hing. Ik liep naar huis, moe van gesprekken waar morgen niemand nog een zin van zou kunnen navertellen. En toen stond hij daar. Uit het niets. Alsof hij door Google Maps verkeerd was gedropt.
Zijn jas moet ooit een kleur hebben gehad, zijn hoed leek op een kraaiennest. Zijn lach: breed, tandarm, maar onmiskenbaar aanstekelijk.
,,Hé, jij bent toch die gozer van die stukkies in de krant? Ik lees ze wel eens. Lekker kort. Ik heb een dealtje voor je: ik kom toevallig nét te kort voor een sixpack bier, dus voor twee euro krijg je mijn volledige levensverhaal.”
Nu sta ik niet altijd op ontvangen en al zeker niet als ik moe ben. Maar goed, ik wilde hem nou ook weer niet voor het hoofd stoten, dus ik zei: ,,Oké, kom maar op met je verhaal.”
Wat volgde was een onsamenhangende aaneenschakeling van anekdotes die zelfs Netflix zou afwijzen wegens ‘te ongeloofwaardig’. Zo was hij, naar eigen zeggen, ooit stand-in geweest voor Sinterklaas, maar bleek hij allergisch te zijn voor baardlijm. Ook had hij onlangs nog een hamster gered uit een brandend huis en verder had hij furore gemaakt als straatmuzikant in Milaan, waar hij verliefd werd op een Dordtse toeriste. ,,Door haar ben ik hier beland, maar het heeft helaas niet lang geduurd, want zij werd hier verliefd op een Italiaanse pizzabakker. Kort en goed… zij woont nu in Italië en ik zit hier, terwijl het toch eigenlijk andersom had moeten zijn.”
Om dat laatste moest ik wel lachen, al was ik verder niet bepaald onder de indruk van deze verbale lappendeken van maffe gebeurtenissen. Toch gaf ik hem de beloofde eurootjes, louter om er vanaf te zijn. De man knikte vriendelijk en verdween in de nacht.
En ach… twee euro voor een column. Da’s uiteindelijk een koopje toch?