Dordrecht, stad van bruggen, waterwegen en… een schrikbarende loonkloof. Want terwijl Maas en Merwede rustig voorbij kabbelen, blijkt uit kersverse CBS-cijfers dat vrouwen hier minder vaak financieel op eigen benen staan dan hun ‘zusters’ in vergelijkbare gemeenten.
Even wat getalletjes: 67 procent van de Dordtse vrouwen redt het zonder bijstand. En ja, dat is één procent meer dan vorig jaar, dus eh… we zijn op de goeie weg. Zij het helaas in een tempo dat vergelijkbaar is met dat van een slak op sabbatical.
En hoeveel mannen met werk tellen we dan op dit eiland? We zitten op 81 procent, zoals al vele jaren eigenlijk. Dordtse mannen houden kennelijk de broek op, de portemonnee dicht en het salaris hoog. Vrouwen daarentegen lijken in Dordt vooral de elastiek van die broek te zijn: onmisbaar… dat wél, alleen ‘vertaalt’ zich dat zelden in hun loonstrook.
Wat is hier aan de hand? Worden Dordtse vrouwen geacht hun economische zelfstandigheid in te leveren bij de Zwijndrechtse brug? Of is het gewoon de klassieke cocktail van deeltijdwerk, zorgverantwoordelijkheid en een loonschaal die begint bij ‘liefde voor het vak’ en eindigt bij ‘netto niks?’
Een doorsnee Dordtse vrouw verdient bruto 27.400 euro per jaar. Dordtse mannen tikken gemiddeld 43.700 aan. Dat is geen loonkloof, dat is een salariskloof met uitzicht op de Grand Canyon. En toch noemt het CBS dit een verbetering, want vorig jaar was het nog 61 procent. Nu is dat 63 procent. Hoera… nog drie decennia en we zijn er.
En voor wie denkt: ach, het verschil is uiteindelijk toch relatief klein? In elf van vijftien (in grootte) met Dordrecht vergelijkbare gemeenten doen vrouwen het beter. Dordt scoort dus ondergemiddeld in de subtop van de middenmoot. Dat is als vierde worden in de poule van de verliezers.
Dus ja, de loonkloof krimpt, maar in Dordrecht gaat dat met de snelheid van een gemeentelijke bouwvergunning.
Dordtse vrouwen verdienen beter dan dit. Letterlijk.