Dordrecht hád geschiedenis kunnen schrijven… als eerste gemeente met een fatbikeverbod. Maar nee hoor, de motie van de VVD strandde op één stem. Eén. Alsof de gemeenteraad op een fatbike balanceerde en nét omviel bij het laatste paaltje.
De aanleiding was niet mals: jongeren die bespugen, intimideren, en zich gedragen alsof ze GTA in de binnenstad spelen. De politie noemt het ‘onacceptabel en strafbaar.’
Wethouder Merx trok zich de haren uit het hoofd. Tweehonderd meldingen dit jaar. Tweehonderd! Dat zijn er meer dan het aantal fatbikes dat in de fietsenstalling past.
Maar de raad? Die zag beren op de weg. Of liever: waterbedden. Want stel je voor, je wijst een hotspot aan, en die fatbikers gaan gewoon een straatje verder. Alsof overlast zich houdt aan postcodegrenzen. Alsof intimidatie stopt bij een verkeersbord.
GroenLinks vond het allemaal te makkelijk. ‘Het gaat niet om de fatbike, maar om het individu.’ Klopt. Maar het individu zit toevallig op een fatbike met 1000 watt vermogen en een attitude van ‘Mad Max… roadwarrior te Dordrecht.’
En dan was er nog het geld. Extra handhavers kosten extra euro’s. Dus óf je pakt de overlast aan, óf je doet andere dingen niet meer. Zoals… handhaven op andere overlast. Een bestuurlijke paradox: we willen alles, maar doen uiteindelijk weinig of niets.
Feit is in ieder geval dat 19 raadsleden voor en 20 tegen stemden. Gevolg: de fatbiketerreur dendert door in Dordt en de motie verdwijnt in de prullenbak. En de inwoners? Die blijven zitten met een stad waar je als voetganger moet oppassen dat je niet gesandwicht wordt tussen een overspannen fietskoerier en een fatbikepuber met testosteronoverschot.
‘Dit is een slecht signaal waar het gaat om maatregelen die we moeten nemen om onze stad veilig te houden,’zegt VVD’er Rolin den Heijer. Hij heeft gewoon gelijk. Als je de stad wil laten ademen, moet je soms even op de rem trappen. Alleen is daar wél bestuurlijke lef voor nodig.