Het was ergens halverwege december, toen ik me realiseerde dat Dordrecht ongemerkt was veranderd in een soort openlucht‑kerstfilm. Nee, niet zo’n mierzoete Amerikaanse variant met perfect witte tanden en nóg wittere sneeuw, maar een Dordtse versie: iets schever, iets minder  gestileerd, maar wél écht.
Als binnenstadsbewoner zag ik het gebeuren: de binnenstad liep avond aan avond vol. Het betrof hier niet alleen toeristen uit buurlanden en ‘cruisende’ Amerikanen, maar toch vooral ook toeristen uit eigen stad.
De Wintertuin bij de Grote Kerk stond te glimmen alsof hij auditie deed voor een ansichtkaart, de Decembermarkt – met die houten kraampjes die roken naar vers gezaagd optimisme – bleek het perfecte alternatief te vormen voor de vroegere Kerstmarkt. U weet wel, die markt die ooit begon als ‘overzichtelijk gezellig’ maar uitgroeide tot een soort uit de hand gelopen sokkenbeurs. Je verdwaalde er op den duur letterlijk tussen de thermo‑onderbroeken en de pannenlappen.
Maar nu? Nu zag ik mensen met rode wangen, warme chocolademelk en vooral oprechte verwondering. De Grotekerksbuurt leek soms wel een catwalk voor winterjassen. En dan het Dwaalspoor: een lichtjesroute die zelfs op doordeweekse avonden werd gelopen alsof er ergens aan het einde gratis oliebol‑bonnen werden uitgedeeld. Hele gezinnen, verliefde stelletjes, toeristen én oprecht verbaasde Dordtenaren die voor het eerst sinds jaren weer eens omhoog keken in hun eigen stad.
Wat me het meest bijblijft: de stad voelde licht. Niet alleen door de lampjes, maar door de sfeer. Alsof Dordt even besloot dat het best een beetje meer mag stralen in december. En eerlijk is eerlijk: het werkte. Nooit eerder zag ik op doordeweekse decemberavonden zóveel leven… zóveel sfeer, zóveel romantiek in die ouwe binnenstad.
Dus ja: het was een goed idee om die oude Kerstmarkt in te ruilen. We hebben er iets voor teruggekregen dat niet alleen sfeervoller is, maar ook echt bij Dordt past. Minder sokken, meer stad. En dat zie ik als winst.