In Dordt en Drechtsteden is de asielzoeker inmiddels verworden tot een soort maatschappelijke afvalcontainer. Alles wat rammelt, vastloopt of tegenvalt, kan erin. Woningnood? Een onveilig gevoel op het station? Geen bus naar Dubbeldam op zondag? Kerstmarkt weg? Parkeerperikelen? Op de een of andere manier weten veel mensen bij elk probleem wel een link te leggen met de komst of de aanwezigheid van asielzoekers.
Gelukkig hoor je zo nu en dan ook nog wel eens een ander geluid… in Nieuw-Lekkerland bijvoorbeeld. Terwijl vlaggen tegen een mogelijk AZC daar momenteel het straatbeeld domineren, liepen zo’n dertig inwoners in een vredesmars door het dorp. Geen geschreeuw, geen dreigementen, maar hartjes en gesprekken. Suzie Klapwijk zag haar dorp verharden en koos niet voor tegenstand, maar voor menselijkheid en wederzijds begrip.
Feiten helpen daarbij. Neem bijvoorbeeld dat voorgenomen AZC bij DistriPark. Toegegeven: met 580 bewoners naar mijn smaak véél te groot. Ik ben meer voorstander van kleinere, eerlijker over het land verspreide opvanglocaties. Dat werkt rustiger en voorkomt concentratie van problemen. Maar hoe groot of klein ook, dit AZC veroorzaakt geen wooncrisis, hoe hardvochtig dat ook mag worden beweerd.
In Nederland gaat ongeveer zeven procent van de vrijkomende sociale huurwoningen naar statushouders. Ruim negentig procent gaat dus naar anderen. De schaarste komt dan ook niet door asielzoekers, maar door jarenlange bouwachterstand, verkoop van sociale huur en politieke besluiteloosheid. Dat is geen mening, maar meetbare realiteit.
Ook economisch snijden de slogans geen hout. In de Drechtsteden staan duizenden vacatures open omdat de regio vergrijst, jongeren vertrekken, vakopleidingen leeglopen en zorg, techniek en logistiek harder groeien dan het aantal beschikbare handen. Zonder mensen van buitenaf blijven woningen ongebouwd, zorgroosters leeg en haken bedrijven af.
En toch blijft die grijsgedraaide populistenplaat, getiteld ‘grenzen dicht, problemen weg’ maar doordreunen.
Het momenteel nog héél even moeizaam voortstrompelende, demissionaire kabinet heeft laten zien waar louter meedeinen op die plaat toe geleid heeft: verspilde jaren van stilstand en bestuurlijke chaos.