Het plan van Hans Berrevoets en Bart van Aanholt om de schilder Vincent van Gogh in 2027 — precies 150 jaar nadat hij hier woonde — in Dordrecht te eren verdient warme bijval.
Vincents verblijf hier was kort, maar geladen met twijfel, vuur en verlangen. Vijf maanden. Meer waren het er niet. Toch liep hij langs havens en rivieren, keek hij naar het licht dat brak op het water, bezocht hij de Grote Kerk en woog hij zijn toekomst. Schilder worden, of theoloog… predikant misschien? In Dordrecht stond zijn leven op een kruispunt. Tussen kansel en canvas, tussen woord en kleur.
Het zou prachtig zijn als de stad dat innerlijke gevecht zichtbaar maakt. Stel u voor: monumenten en verstilde doorkijkjes die ’s avonds, middels lichtprojecties, baden in zijn palet. Zinderend geel langs gevels, diep ultramarijn over het water, dat onrustige blauw waarin sterren lijken te draaien. Alsof Dordrecht zichzelf even schildert.
Een bijzondere bijeenkomst in de Grote Kerk zou daarbij niet misstaan — geen folklore, maar bezinning, passend bij de jonge man die hier zo intens met zijn roeping worstelde.
Het Dordrechts Museum kan een brug slaan naar zijn inspiratiebron Ary Scheffer. En hoe mooi zou het zijn als Filmtheater De Witt met films over zijn leven en werk een eigen bijdrage levert. Ook de Dordtse bibliotheek kan met lezingen en brievenprojecten verdieping bieden.
En dan die stoomtrein. In januari 1877 kwam Vincent hier per spoor aan, dankzij de bruggen die Dordrecht op het net aansloten. Laat opnieuw een locomotief het station binnenrollen, sissend en dampend. De deuren zwaaien open. Een jonge man stapt uit, hoed in de hand, ogen vol verwachting.
Zelf zou ik graag bijdragen met het samenstellen en presenteren van een muzikale avond in Kunstmin. Door de jaren heen lieten talloze componisten en singer-songwriters zich door Vincent inspireren. Het bekendste voorbeeld is wellicht Vincent (Starry, Starry Night) van Don McLean.
Ik zeg… kom maar op met dat Dordtse Van Gogh-jaar.