Het is 2026 en in Hendrik-Ido-Ambacht sleept een discussie voort die elders al jaren is afgerond, namelijk die over de koopzondag. Terwijl in Dordrecht en Zwijndrecht de rolluiken op zondag inmiddels probleemloos omhooggaan, en ook Papendrecht en Sliedrecht hun schroom – zij het mondjesmaat – verliezen, houdt Ambacht nog altijd koppig vast aan een regeling die klinkt als een archiefstuk. Ondernemers zien het dagelijks gebeuren: klanten rijden de brug over en spenderen hun geld elders. Dat heet geen emotie. Dat heet marktwerking.
Is het dichthouden van winkels nog van deze tijd? In een economie waarin consumenten 24/7 online bestellen, voelt een opgelegde collectieve rustdag als bestuurlijke folklore. Natuurlijk, de wortels liggen in religieuze traditie en daar wil ik absoluut niet schamper over doen. Alleen… het Ambacht van nu is niet het Ambacht van vijftig jaar geleden. De bevolking groeide, veranderde, verstedelijkte. Veel inwoners komen uit Rotterdam en omstreken en het kerkbezoek daalt ook hier gestaag. Het beeld van een homogeen, streng-gereformeerd bolwerk is vooral nostalgie met een gemeentelogo.
Toch blijft de politieke reflex taai. De SGP en de ChristenUnie drukken zichtbaar hun stempel. Het CDA laveert daar soepeljes tussendoor: een beetje ondernemersvriendelijk, een beetje principieel, maar uiteindelijk toch vooral gericht op coalitiebehoud. Zondagsrust is bij het CDA vandaag de dag eerder een politieke ruilmunt dan een breed gedragen overtuiging.  
En dan het morele argument. In landen waar religie maatschappelijk veel dominanter is – Italië, Spanje, Polen – zijn winkels op zondag vaak gewoon open. Geloof en keuzevrijheid sluiten elkaar daar niet uit. Het idee dat rust alleen bestaat achter gesloten rolluiken is dus geen heilige waarheid, maar een lokale interpretatie.
De Ambachtse ondernemers vragen geen dwang. Geen verplichte koopzondag. Alleen de vrijheid om zelf te beslissen. Wie dat weigert uit angst voor oude gevoeligheden, verdedigt geen waarden maar behoudzucht. Wie anno 2026 nog denkt dat je koopkracht kunt tegenhouden met een gesloten deur, gelooft vooral in symboliek… niet in realiteit.