Er zijn politici die ingewikkelde zaken proberen te versimpelen én er zijn politici die de dingen zó simpel maken dat je even moet controleren of ze geen grap maken. Neem nou de redenering van de Zwijndrechtse VVD-lijsttrekker Robert Kreukniet. Bouwen in het buitengebied? Tuurlijk… gewoon doen. ,,Waar ik woon graasden vroeger óók koeien.’’
Kreukniet lijkt te denken dat groen een soort decorstuk is dat je naar believen kunt verschuiven; boompje  hier, flatje daar, en hop… Zwijndrecht is weer ‘toekomstbestendig.’
Groene ruimtes zijn, in de ogen van Kreukniet, eigenlijk gewoon bouwlocaties die momenteel even tijdelijk agrarisch zijn opgevuld.
Ja, zó kunnen we nog wel even doorredeneren. Op veel plekken in Nederland hebben ooit koeien gestaan en met een beetje historische creativiteit blijkt het hele land eigenlijk één grote toekomstige woonwijk.
Alleen jammer dat zo’n redenering één klein detail mist, namelijk waaróm mensen überhaupt graag in Zwijndrecht wonen. Spoiler: dat is niet vanwege de overweldigende skyline en ook niet vanwege het levendige winkelhart.
De charme van Zwijndrecht zit ‘m juist in het groen en in het feit dat je daar binnen vijf minuten fietsen zomaar ineens tussen bomen, water en weilanden staat. Het is de buffer die voorkomt dat Rotterdam langzaam maar zeker de Drechtsteden opslokt als een hongerige Pac-Man.
Maar groene bufferzones zijn tegenwoordig blijkbaar verdacht. Ze liggen daar maar nutteloos groen te zijn, terwijl er ook prima huizen kunnen staan. En voor je het weet heet het geen buffer meer maar eh… ‘wijkontwikkeling fase 7.’
En natuurlijk is er woningnood… natuurlijk moeten er huizen bij, maar in Zwijndrecht zijn er vooralsnog méér dan genoeg braakliggende en voor woningbouw geschikte stukjes grond (in gemeentelijk bezit) waar al sinds jaar en dag helemaal niks gebeurt.
Kortom als Kreukniet op het gebied van woningbouw écht de koe bij de horens wil vatten moet hij niet het kostbare groen opofferen maar de kansen benutten die in Zwijndrecht al jaren voor het oprapen liggen.