Het is woensdag, de stemmen zijn geteld, en GroenLinks/PvdA mag als grootste partij het coalitiebal openen. De dansvloer ligt glimmend klaar, maar de vraag is vooral: wie wil er met wie dansen, wie doet alsof ze geen dansschoenen bij zich hebben en wie staat al bij voorbaat met de armen over elkaar in de hoek.
Tijdens het zogeheten duidingsdebat van gisteravond was duidelijk waarneembaar dat iedereen al intensief ‘vóórgerekend’ had, alleen zei niemand dat natuurlijk hardop. Dordtse politiek blijft tenslotte een subtiele choreografie.
GroenLinks/PvdA en VVD vormden de afgelopen jaren een degelijk duo, maar inmiddels ogen deze coalitiepartners als twee dansers die al té vaak dezelfde pasjes hebben geoefend. Ze weten precies waar de ander heen beweegt, maar het sprankelt niet meer. Toch hebben ze allebei zes zetels, dus samen staan ze stevig op twaalf. Alleen, met twaalf kom je natuurlijk nergens; je hebt hier immers minimaal de steun van 20 zetels in de raad nodig om als college enigszins stabiel te kunnen besturen.
VSP erbij (vijf zetels) brengt het aantal op zeventien. CU-SGP toevoegen (uiteindelijk toch óók een winnaar en in Dordt vanouds een ideale college-gaatjes-opvuller) levert 21 op. Goed, dá’s een meerderheid, maar wordt volgens mij – puur op inhoud – een moeizame dans met veel gevaar voor getrap op teentjes.
Feit is en blijft dat een voortzetting van het ‘oude’ college – GL/PvdA, VVD, CDA en CU/SGP  – (samen 19 zetels) niet kan. D66 erbij schuiven dan? Dat levert 22 zetels op, maar ik zie VVD en GroenLinks-PvdA vooralsnog niet samen de dansvloer op gaan.
Niet ondenkbaar is de optie waarbij GroenLinks/PvdA, vanuit pragmatisch oogpunt ‘geslachtofferd’ wordt, ofwel: VVD, VSP, D66, ChristenUnie/SGP, aangevuld met óf CDA, óf BVD. Da’s lullig, maar wél goed voor 21 zetels en dus een meerderheid.
Conclusie: het vormen van een solide coalitie lijkt hier voorlopig nog vooral op het bouwen van een IKEA‑kast zonder gebruiksaanwijzing. Kán wel, maar duurt wat langer.