Zou die blindenroute door de binnenstad nou écht gebruikt worden? Ik heb het over die witte reliëftegels die een route vormen vanaf het station naar de bibliotheek aan de Groenmarkt. Nou weet ik natuurlijk niet hoeveel visueel gehandicapten (sorry ‘uitgedaagden’) via dit pad op zoek gaan naar de bieb en ik heb het ook niet geturfd, maar het ding lijkt me wat overbodig. Ik denk dan ook dat onze zogeheten blindengeleidelijn (Was het geen afscheidsgeschenk van of aan voormalig burgemeester Noorland?) eerder een symbolische dan een praktische functie heeft. Zoiets van ‘kijk’, of beter gezegd ‘voel’, wij hebben een blindenpad dus we zijn hier goed bezig’. Mocht ik het mis hebben (ik wend mij nu tot mensen die wel degelijk van het pad gebruik maken) dan hoor ik dat natuurlijk graag. Ik heb hem even ‘gelopen’ en als ik écht slecht ziend geweest zou zijn zat ik nu onder de blauwe plekken vanwege de vele fietsen, scooters en reclameborden (onder meer Takko en Ciggo op de Visstraat) die op of vlak langs de route staan. Ook de terrassen van restaurant Olympiada en café Centre Ville op de Visbrug lopen vlak langs het pad.
Officieel moeten terrasstoelen 1.20 meter van de route af staan, maar in de praktijk is dat, zeker bij het smalle terras van de Griek, niet te doen. Ook bij Centre Ville staan de stoelen op luttele centimeters van de ribbeltegels. Gemeente en café hebben daar ooit nog eens een potje over ‘gestoeid’ bij de rechtbank, maar de eigenaar van Centre Ville heeft altijd zijn poot stijf gehouden (,,Dit gaat ten koste van mijn inkomen”). Met terugwerkende kracht krijgt hij nu zijn gelijk, want door de grootscheepse renovatie van Bagijnhof en Visstraat lijkt het einde van, in ieder geval een deel van de blindenroute in zicht. Het pad houdt straks namelijk op de hoek Johan de Wittstraat/Bagijnhof, dus zó belangrijk vindt de gemeente het nu ook weer niet. En tóch heeft het blindenpad wel degelijk een functie. Hij is reuze handig als een verdwaalde toerist in de binnenstad vraagt waar het station is. ‘Volg die geribbelde stoeptegels… daar kun je, bij wijze van spreken, blind op varen.’