Ergernis, zo nam ik me ooit voor, mag nooit de drijfveer van mijn ochtendkroniekje zijn, want dat leidt louter tot zuurschrijverij. Ik schrijf graag zuurvrij en wens me ook niet in te houden uit angst voor onvriendelijke reacties, want wie wel eens een tikkie uitdeelt moet immers ook bestand zijn tegen een tikkie terug. Zo ben ik, volgens enkele winkeliers, een ‘Voorstraatbasher’ omdat ik de ellendige staat van die straat wel eens afzet tegen het succes van de Vriesestraat (‘Krijg je daar korting of zo?). Ook zou ik een voetbalhater zijn omdat ik de beslissing van het gemeentebestuur om nu even niet toe te happen in de clubambities voor een nieuw stadion een verstandige beslissing vind, terwijl ik juist aanhanger van die club ben en in het verleden meermalen de loftrompet heb gestoken over de wijze waarop FC Dordrecht zich, met een bescheiden budget, manifesteert in de grote boze voetbalwereld (‘Jij maakt ons kapot’). En als ik een kritische noot kraak over oppositiepartij PvdA dan grapt een prominent partijlid op Twitter dat er binnenkort wel een BVD-flesje wijn bij mij thuis bezorgd zal worden. Dat kan ik allemaal hebben, maar als ik iets vrees, is het wel dat men mij gaat verwarren met een zuurpruim.
Maar nu slik ik toch al weer wekenlang Rennies en biedt de leverancier me een kortingsprijs aan wegens grootgebruik. Ik erger me namelijk steeds vaker aan scoringsdrift van lokale politici buiten verkiezingstijd. Ja, CDA en CU/SGP jullie vinden de Voedselbank belangrijk, maar jullie vinden het nog veel belangrijker dat iedereen weet dat jullie ooit die motie indienden om aandacht te vragen voor de malaise bij de Voedselbank. ‘Mocht de Voedselbank in de toekomst incidenteel nog eens de hulp van de gemeente nodig hebben om (…) haar belangrijke taak te kunnen voortzetten, dan staat de CDA-fractie dáár’, ‘borstklopt’ de partij nu op haar eigen website. Maar iedereen in de Dordtse raad (behalve de VVD, die deze vorm van hulp principieel afwijst) was en is toch vóór een goed draaiende voedselbank in deze stad? Patent nemen op medemenselijkheid, gedreven door scoringsdrift, is het griezeligste kantje van politiek.