Wie fluit er, wie vlagt er? Als ik een euro gekregen zou hebben voor elke keer dat ik deze vraag met ‘ik doe het wel’ beantwoordde, schreef ik deze column vanuit mijn strandhuis op de Bahama’s. Toen mijn kinderen nog pupilletjes waren was een grensrechter niet nodig, want aan buitenspel doen ze dan nog niet en dat halve veld was, zelfs met mijn matige conditie, prima te belopen. Eens in de zoveel weken was ik, op mijn cluppie Wielrecht, ‘aan de beurt’ en dat was eerlijk gezegd best aangenaam. Je had het gevoel dat je iets voor je club en voor de kinderen betekend had en je voelde je na afloop ook lichamelijk goed omdat je een klein uurtje lekker gerend had. Met mopperende spelers heb je dan nog niet te maken, want voetballertjes van een jaar of acht hebben alleen maar oog voor bal en doel en accepteren het gezag van de scheidsrechter. Logisch ook, want in de ogen van op z’n minst de helft van de op het veld krioelende spelertjes ben je toch altijd nog vooral ‘de vader van…’ en ook die man die straks misschien wel op patat trakteert, dus veel weerstand ondervond ik nooit. Nou ja, er sluimerde wel eens iets, want als we bepaalde tegenstanders te gast hadden was de sfeer soms eens een tikkie grimmiger dan op andere zaterdagochtenden. Nee, dat lag niet aan die jongetjes, maar aan sommige ouders die het blijkbaar niet konden verdragen als ‘die thuisfluiter’ een beslissing nam die in het nadeel van hun kind uitviel. En dáár begint het volgens mij allemaal… bij vaders, moeders, leiders en trainers die tekeer gaan tegen die man die op zijn vrije zaterdag dat fluitje oppakt, die het niet kunnen hebben dat hún kind ook wel eens verliest, die nog niet geaccepteerd hebben dat hun zoon misschien wel niet de nieuwe Messi wordt, die niet zien dat die man met die fluit of die vlag óók gewoon een vader is. Hun kinderen, die tot dan toe alleen nog maar oog voor het spelletje hadden, kijken en luisteren mee.