‘Zwijndrechters zijn nog grotere viezeriken dan Dubbeldammers’


Dordt EigenaardigWist u dat het maar een haartje gescheeld had of Zwijndrecht was hartstikke Dordts geweest? In het jaar 1900 lag hiervoor een kant en klaar provinciaal bestemmingsplan klaar. De Dordtse burgemeester en de Zwijndrechtse gemeenteraad zagen het echt helemaal zitten en zelfs koningin Wilhelmina juichte de samenvoeging – in de wandelgangen sprak men van annexatie – van harte toe. Alles leek in kannen en kruiken, maar tot ieders verbazing was het juist de Dordtse gemeenteraad die tegenstemde, want diep in hun hart hadden Dordtenaren helemaal geen trek in ‘een samengaan’ met die tuinders uit Zwijndrecht. ‘Het zijn nog grotere viezeriken dan de Dubbeldammers, met slooten als openbare riolen.’
Ik las het in het tijdschrift Dordt Eigen-Aardig, eigenlijk het ‘levenswerk’ van de Dordtse journalist, stadshistoricus en vaste medewerker van deze krant, Jaap Bouman. Ik hoop dat u het mij niet kwalijk neemt dat ik mijn dagelijkse column, bij hoge uitzondering, aanwendt om dit 122 pagina’s dikke prachtblad, dat vanaf vandaag in alle Dordtse boekhandels ligt, aan te prijzen. Ik heb gisteren zo’n beetje de hele dag in het eerste nummer van dit nieuwe Dordtse glossy magazine (eigenlijk is het gewoon een boek) zitten lezen en toen ik het uit had was het buiten alweer net zo donker als toen ik er aan begon. Ik las over twee Franssprekende Brusselaars die in 1979 de eerste Dordtse paardentram runden en geconfronteerd werden met de ene ramp na de andere, ik moest grinniken om die foto uit het watersnoodjaar 1953 waarop te zien is hoe een inwoner van deze stad zijn fiets in een boom gehangen had om hem droog te houden. Ik verwonderde mij over de eerste auto’s die door Dordt reden terwijl de wegen in deze stad daar nog helemaal niet voor geschikt waren en ik weet nu hoe het komt dat een boerderij op het eiland Texel de naam ‘Dordrecht’ draagt. Dordt-Eigenaardig staat vol met heerlijke wetenswaardigheden over het Dordt van weleer en het Dordt van vandaag en is het ideale kerstgeschenk voor elke ‘Dordtofiel’. Eén waarschuwing vooraf: bij het lezen loopt u ernstig de kans besmet te raken met het ongeneeslijke Dordt-virus.

Advertentie

Eén reactie

  1. Dit boek ga ik natuurlijk ook aanschaffen Kees. Het gevaar Dordtofiel te worden telt voor mij niet omdat ik dat al ben sinds vele jaren. Dat blijkt o.a.uit onderstaand gedicht uit 1993:
    Dordrecht- Stad der Staten

    Oh Dordt, ouwe stad an de riviere
    azzik nie binne jou mure was gebore
    haddikkie nooit zo goed lere kenne
    hamme vader me in de wieg magge smore

    Dordt, stad met êêweg natte pôte
    gewasse door ‘t altèd likkende water
    toch stonkie naar modder, teer en bier
    menigêên had van de Riedijk een kater

    Azzik jou nie had Dordt, ach wat lullik
    ik heb jou nie, maar jij heb mèn
    al die haves, brugge, kaaje en straatjies
    die mooie fontèin opput Beverwijcksplèin

    Ach Dordt, stad waar ik thùis ben
    dikkels ver weg, an de andere kant van de bol
    dachgik an jou, ajje gevels, je hùissies
    om effe over te wippe was niks me te dol

    Dordt, stad van de State van Holland
    d’r is i’jje lèf gehak en gesneje
    maar je bleef wie je was mejje ègge karakter
    oppie eiland mejje Hùis te Merweje

    Varend op te Merweje, Ouwe Maas ofte Kil
    overal zie je die scheve, die machtige toren
    vierkant, stoer en meddun prachtugge beiaard
    dan vaar ik naar Dordt, blij daddik bij je mag hore

    Dordt, stad famme hart, laaje nie kiste
    door vandalisme, verval of vernieuwing
    blèf trots en bewaar de stille getùige
    van êêwe geleje, waarvan zoveel al verlore ging

    Wim Jilleba, 1993

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s