In Dordrecht krijgen we een azc met maximaal 580 bewoners en op de sociale media klinkt dat alsof we ons moeten voorbereiden op een remake van War of the Worlds.
‘Onze jongeren krijgen nooit meer een huis!’ brullen mensen die al jaren geen statistiek hebben gezien, behalve misschien de stand op de ranglijst van FC Dordrecht.
Nu dus even de droge feiten. In 2025 kwamen er 40.570 asielzoekers naar Nederland. Dat is 0,23 procent van de bevolking. Inclusief nareizigers kom je op 0,28 procent.
Ter vergelijking:1,6 miljoen Nederlanders verhuizen jaarlijks binnen Nederland zelf. Dat is 40 keer zoveel beweging als de totale asielinstroom.
En de woningmarkt? Volgens het CBS gaat jaarlijks ongeveer 6 procent van de sociale huurwoningen naar statushouders. In Dordt zijn dat 120 tot 150 mensen per jaar… da’s minder dan één procent van de totale voorraad. De wachttijd voor jongeren (6 tot 8 jaar) komt dan ook niet door statushouders, maar door jarenlange onderbouw, stijgende bouwkosten, stikstofvertragingen en marktwerking.
Ondertussen vergrijst Nederland in recordtempo. In 2030 is 1 op de 4 Nederlanders 65 jaar of ouder. De tekorten in de bouw, zorg, techniek en logistiek lopen zó hard op dat je straks blij mag zijn als je nog een loodgieter vindt om je dakgoot te repareren.
Instroom van nieuwkomers is dus geen last, maar een economische levenslijn. Zonder migratie (daar vallen ook asielzoekers onder) loopt de boel hier onvermijdelijk muurvast.
En dan nog iets: na vijf jaar werkt ruim een derde van de statushouders; na tien jaar zelfs ongeveer de helft.
Een van de populairste bakkers in de binnenstad was ooit asielzoeker… net als die leuke en toegewijde mondhygiëniste in de tandartspraktijk bij mij om de hoek trouwens.
Toch blijven sommige mensen liever roeptoeteren dan rekenen. Wie echter de moeite neemt de cijfers te bestuderen kan alleen maar concluderen dat die ‘gelukszoekers’ die hier binnenkomen precies diegenen zijn die straks voorkomen dat dit land piepend tot stilstand komt.