Ik sloeg mijn krant open en zag een bekende naam: Armand Höppener. De oud-psychiater en voormalig bestuurder van het Dordtse Gemeenteziekenhuis blikte terug op zijn loopbaan en dj kwam ook de ontvoering van baby Renée uit het Merwedeziekenhuis voorbij… een zaak die  in 1988 heel Nederland bezig hield. Meteen was ik geen columnist meer van een zekere leeftijd, maar weer dat ambitieuze jochie op de stadsredactie die zelden sliep en altijd op jacht was naar dat ene, allesomvattende verhaal. Hoezo baby ontvoerd? Die gaan wij wel vinden.
Wij? Ja wij… want meteen dacht ik aan Cees Schilthuizen, fotograaf en vooral…mijn maatje.
We hebben die weken ongeveer in dezelfde auto gewoond; rijdend van tip naar tip, van ziekenhuis naar politiebureau, van gerucht naar werkelijkheid en soms naar helemaal niets.
Ik zie Cees nog zitten achter het stuur; bekertje lauwe koffie in zijn hand, camera op de achterbank en altijd bereid om nóg een adresje af te rijden, nóg een uurtje ergens te posten, of nóg een keer terug te gaan omdat er misschien iemand iets meer wist.
De ontvoering van baby René groeide uit tot nationaal nieuws, maar voor ons was het vooral een periode van eindeloze werkdagen en het malle verlangen om een stap voor te blijven op de concurrentie.
Cees maakte de foto’s, ik schreef de verhalen en ja, onze primeurtjes (‘briefje gevonden, losgeld geëist, eis bleek dwaalspoor’) werden gretig verslonden en haalden ’s avonds steevast de avondjournaals.
Als ik nu terugdenk aan die tijd, herinner ik me vooral de kameraadschap, de lol onderweg, het vele wachten. Het samen speuren als eh… kippen zonder kop soms.
Afgelopen zomer verloor Dordrecht Cees Schilthuizen.
Sindsdien kom ik hem overal tegen. In oude foto’s. In vergeelde kranten. In verhalen van collega’s. En dus ook in hrt artikel over Armand Höppener. Ik las het verhaal uit. Daarna bleef ik nog even zitten. Met de krant op schoot. En Cees naast me.
Zoals vroeger.