Ik ben normaal gesproken dol op ochtendwandelingen, maar nu loop ik toch met té veel onrust in mijn bovenkamer met Blafmans richting rivieren. Gevalletje last van haast, zeg maar; want afspraken die elkaar overlappen, een column die pas half in de steigers staat en een viervoeter die toch écht recht heeft op een wandeling van minstens een uur.
De lucht hangt laag boven Papendrecht en Zwijndrecht, alsof de dag zelf ook liever nog even was blijven liggen. Bij het Groothoofd ga ik zitten. Het contrast tussen de kwikzilverige chaos in mijn hoofd en het traag stromende water kán haast niet groter zijn.
Dan verschijnt Gerrit. Hij doet dat altijd zonder aankondiging, alsof hij toevallig uit de ochtendnevel stapt. Tachtig is ‘ie ongeveer… ooit schipper, nu vooral levensgenieter.
Hij gaat naast me zitten en zegt:. ,,Ik zie het al. Jij draagt vandaag meer dag dan nodig is.” Even overweeg ik een spitse tegenwerping, maar Blafmans legt zijn kop op mijn schoen en kiest partij voor Gerrit.
,,Zelfs je hond heeft het door,” grinnikt de pensionado.
Zwijgend turen we naar het water. Dan doorbreekt Gerrit de stilte. ,,Weet je wat het met jou is? Jij wilt alles altijd al controleren, sturen en ordenen vóórdat het daadwerkelijk gebeurt. Maar zó werkt het niet. Neem de dag zoals ‘ie komt, want weet je… haast en stress liggen op de Essenhof. Naast orde.’’
Om die rake opmerking moet ik lachen.
Dan zegt hij: ,,Sinds ik schipper af ben woon ik in een appartement aan het water. Daar pas kreeg ik in de gaten dat het vaarverkeer vanaf mijn balkonnetje zóveel trager oogt dan dat ik dat vroeger aan boord ervoer. En tóch komt alles en iedereen uiteindelijk gewoon op tijd aan. Mijn advies: wees geen schipper over wat je niet kan sturen.’’
Eenmaal thuis schreef ik, geïnspireerd door een schipper in ruste, de column die u zojuist las.
Goed advies moet je immers doorgeven.