De PVV weigert in gesprek te gaan met verkenner Corry van Rhee-Oud Ammersveld (PvdA) die in Dordrecht onderzoek doet naar een te vormen coalitie. De partij zegt zich te storen aan een oud bericht van de verkenner op sociale media waarin zij PVV-leider Geert Wilders ooit ‘een haatzaaiende nazi’ noemde. Ach ja… die zag je aankomen en het zou zelfs komisch zijn als het niet zo doorzichtig was.
Wat ik zie is een rookgordijn. Want laten we eerlijk zijn: die selectieve verontwaardiging over ‘ongepaste woorden’ zou pas geloofwaardig zijn als die partij zelf niet al jaren grossiert in retoriek die op z’n zachtst gezegd polariserend is. Minder Marokkanen, kopvoddentaks,  rechters die worden weggezet als ‘nep’ en journalisten als tuig. Dat zijn geen incidenten… da’s een patroon; bewust gekozen woorden die niet zelden op de grens zitten van wat juridisch en maatschappelijk toelaatbaar is.
Sterker nog: die grenzen zijn zelfs al eens overschreden. Wilders is immer veroordeeld wegens discriminatie. Niet door een boze twitteraar, maar door een rechter. Da’s geen mening … da’s een feit.
En toch is het nu ineens de toon van de verkenner die het probleem vormt. Ineens gaat het over fatsoen, respect en neutraliteit. Maar waar was die gevoeligheid toen complete bevolkingsgroepen structureel werden weggezet? Waar was de behoefte aan nuance toen angst het belangrijkste campagnemiddel was?
Het antwoord is simpel: die was er niet en is er nog steeds niet.
Wat hier gebeurt is klassieke politieke afleiding. Niet willen praten, maar wel de schuld bij een ander leggen. Niet willen meedoen, maar wel klagen over uitsluiting. Niet willen besturen, maar wel doen alsof je dat onmogelijk wordt gemaakt.
Besturen vraagt iets wat de PVV keer op keer ontwijkt: bestuurlijke moed tonen, compromissen sluiten, water bij de wijn doen. Niet alleen roepen vanaf de zijlijn, maar ook leveren.
Dat berichtje van de verkenner komt PVV-politici alleen maar goed uit. Die zijn immers liever verontwaardigd dan verantwoordelijk.