Als hondenbezitter voel ik me steeds meer een paria


Hond uitlatenSinds ik, als onverbeterlijke asfalttijger, in het bezit ben van een hond, ontdek ik steeds meer prachtige natuurgebieden in stad en streek. Blafmans mag graag een potje rennen en dat plezier gun ik dat beestje nu eenmaal graag. Mezelf ook trouwens, want het is een heerlijk gezicht om Blafmans lekker te zien ravotten. Helaas kom je er als binnenstadsbewoner, qua uitlaatplekken, nogal bekaaid vanaf, dus struinen we tegenwoordig fanatiek de ‘buitengenbieden’ af. We hebben inmiddels mooie uitrenplekken ontdekt in Hendrik-Ido-Ambacht, Zwijndrecht, Papendrecht en Heerjansdam en als het aan Blafmans ligt is het dan ook de hoogste tijd om te emigreren.
Nou ben ik dat niet van plan hoor, maar in Dordt (en dan vooral in de binnenstad) begin ik me als hondenbezitter wél steeds meer een paria te voelen. Die spierballentaal die onlangs weer van gemeentewege gebezigd werd (harder ingrijpen bij viervoeter-gerelateerde overtredingen) deed daar geen goed aan. Nog sneller wil men nu overgaan tot muilkorven, in beslag nemen en zelfs het afmaken van honden. Nu kan ik me wel iets voorstellen bij viervoeters die hun tanden niet thuis kunnen houden, maar door dat geblaf van de gemeente ontstaat nu wel een héél negatief beeld van honden en hondenbezitters. In deze stad en in deze regio barst het écht niet van de agressieve honden en asociale baasjes… in tegendeel durf ik zelfs te stellen. In die vele uurtjes met Blafmans (en dat oranje balletje waar ze zo dol op is) heb ik juist vooral heel veel aardige mensen ontmoet met prachtige, goed luisterende, grappige en goedmoedige honden. Mijn ‘best friend’ maakt nieuwe vriendjes en dit baasje heeft, tijdens lange wandelingen, af en toe zelfs een beetje sjans (niks tegen mijn vrouw zeggen hoor!) met leuke hondenliefhebsters. En o ja, al die mensen dragen keurig poepzakjes bij zich. Misschien zou het gemeentebestuur eens wat meer energie kunnen steken in het ontwikkelen van minder beschamende uitlaatgebieden in en rond de binnenstad. Dat smalle strookje langs de Spuiboulevard is levensgevaarlijk voor honden en op die rare helling achter het Energiehuis loop je als baasje een enkelverrekking op.

4 reacties

  1. De grootste ergenis van wel- en niet hondenbezitters is het niet opruimen van de poep. Na meer dan 25 jaar hond-uitlaten (eh….door mijn vrouw) in -vooral- het historisch havengebied, lijkt het erop, dat vooral de baasjes “van buiten”, die de hond uit de auto laden, uitlaten en de zooi achterlaten voor mijn schoenzolen, of in het beste geval voor de decadente poepzuiger, de grote boosdoeners.
    Zondag stelde een van mijn niet-allerdomste vrienden voor van ELKE hond, tegelijk met het chippen, een dna-profiel te maken en in databank te stoppen en achtergebleven poep daaraan te spiegelen en de eigenaar op te sporen en aan te pakken. Misschien een idee in plaats van de ondoordachte gemeentelijke plannen over aanpak hondenoverlast.

  2. Je vrouw zal ook wel eens wandelen met de hond.
    Maar om nou een hond te nemen tegen de eenzaamheid vind ik nogal erg. In mijn buurt heeft ieder gezin wel 2 van die schijters, ja, vlak voor mijn deur is een groenstrookje, bedoeld om het grijs wat te onderbreken. En daar moeten die arme beestjes dan snel even voor eht slapen gaan kakken, dat is onder de lantaarnpaal en hoeft moeke niet bang te zijn aangerand te worden, en ze kan haar eigen voordeur nog zien. Poepzakjes? Die heb ik nog nooit gezien.

Geef een reactie op Wil-Lems Reactie annuleren