Zo… en nu gaan we het allemaal grondig en goed georganiseerd aanpakken. Tijd voor plan B, ofwel dat andere leven: niet meer roken, nu écht drie keer per week naar de sportschool, alcoholische versnaperingen alleen nog maar in het weekend, Bram Ladage links laten liggen, bureau opgeruimd houden, boekhouding in orde maken, elke ochtend scheren, elke avond flossen en Blafmans minstens drie keer per dag uitlaten. Geloof me, lieve mensen, ik ga het dit jaar écht volhouden… op z’n minst tot half februari. O ja, en ik begin maandag, want ik heb eerst nog een paar recepties in de agenda staan en die zijn alcoholvrij nu eenmaal niet te harden.
Weet je wat? Nu ik het allemaal zo opschrijf word ik al een tikkie neerslachtig, dus hou ik het bij nader inzien maar bij plan A: gewoon doorgaan dus, maar dan wel met verhoogde intensiteit. Mijn favoriete komiek en levenskunstenaar, de Schot Billy Connolly omschrijft op prachtige wijze hoe zijn leven, met het vorderen der jaren, steeds sneller lijkt te verlopen. ‘Should auld acquaintance be forgot, happy birthday to you, jingle bells, jingle bells… en hup, wéér een jaar voorbij,’’ aldus Connolly en hij slaat daarmee, wat mij betreft, de spijker op zijn kop.
Het leven jakkert in sneltreinvaart voort en ik probeer het, gewapend met een smartphone, een Twitteraccount, 988 televisiekanalen en drie kranten, allemaal bij te houden. De pushberichten van CNN, BBC en Rijnmond piepen me ’s ochtends onder mijn dekbedje vandaan met ‘breaking news’ van ver weg of om de hoek en ik betrap mezelf er op dat ik bij het lezen ervan steeds vaker tot de conclusie kom dat het voor mij pas écht ‘breaking’ wordt als de koffie op is. Heb ik dan geen zin in een nieuw nieuwsjaar? Jazeker wel, want ik realiseer me méér dan ooit hoe leuk ik mijn werk als columnist vind en kan niet wachten om al dat nieuws op mijn eigen wijze van commentaar te blijven voorzien. Ik heb dus wel degelijk een goed voornemen, namelijk het streven om de glimlach of de grimlach bij uw ochtendkoffie te zijn.