Zou dat nou een typisch Dordts dingetje zijn: eerst even een paar ferme jij-bak uitdelen en je pas daarna  héél voorzichtig een tikkie open stellen in een serieus gesprek?
Pensionado Guus, die ik tijdens wandelingen met Blafmans, vaak in de binnenstad tegen kom is een geboren en getogen eilandbewoner en in al die jaren dat ik hem ken heeft hij me nog nooit op eh… laten we zeggen ‘reguliere’ wijze begroet. Onze gesprekken beginnen immers altijd (van zijn kant althans) met een verbale plaagstoot. Zoiets als: ,,Nou nou, heeft je kapper staar? Of: ,,Heb je gisteren zwaar getafeld of zo? Je column van vanochtend was namelijk niet te hachelen.’’  
Ik kan er goed tegen hoor, want ik weet inmiddels dat ‘ergens in Guus’ een sympathieke vent verscholen zit. Vanochtend, toen ik hem, onderweg naar huis vanuit de sportschool, op de Vriesebrug tegen het lijf liep vond hij mijn trainingsoutfit wel héél erg op de pyjama van z’n opoe lijken en was mijn sporttas met Feyenoordlogo domweg sneu. Pas daarna vroeg hij hoe het daadwerkelijk met me ging. Mijn antwoord – ‘z’n gangetje’ – was hem kennelijk niet naar de zin want ik zag er, in zijn optiek,  behoorlijk afgedraaid uit. Dat klonk dan weer wél oprecht en ik legde Guus uit dat ik inderdaad wat grieperig ben en eigenlijk ook spijt heb van mijn maandagse rondje martelwerktuigen. ,,Als ik straks thuis ben ga ik plat op de bank met de gordijnen dicht.’’
Toen ik aanstalten maakte om weer door te lopen zei Guus, nu oprecht bezorgd klinkend: ,,En je column dan, is die al af?’’ Ik antwoordde: ,,Ach, hij staat nog niet op papier, maar geen zorgen… het onderwerp werd me zojuist door jou hoogstpersoonlijk in de schoot geworpen.’’
Bij het weglopen (mét niesbui) hoorde ik Guus nog nét niet hardop prakkiseren over de vraag  wat ‘ie nou in hemelsnaam gezegd had dat de moeite van een column waard kon zijn.