Er zijn van die uitdrukkingen die soms voor een tijdje in de vergetelheid raken en dan zomaar ineens weer opduiken. Zo’n uitdrukking is bijvoorbeeld potloodventer. Dat was in vroeger jaren, zo vermoed ik althans, ongetwijfeld een eerzaam beroep, maar zo lang ik al in de journalistiek werkzaam ben heeft dat woordje toch echt een heel andere ‘lading.’ Ik werd ineens aan dat malle woordje herinnerd toen ik in mijn krant een rechtbankverslag tot me nam over de een of andere malloot die in een Sliedrechtse supermarkt zijn eh… waterpistooltje aan een caissière laten zien. Dat moet hij (want opgepakt) nu bekopen met een werkstraf en een stevige schadeloosstelling. Die straf overigens maakte deel uit van een soort totaalpakket, aangezien hij in het recente verleden wel vaker wat al te openlijk met zijn leutertje had lopen leuren.
En natuurlijk ben ik me bewust van het feit dat zo’n daad voor een slachtoffer soms behoorlijk traumatisch kan uitpakken, maar tegelijkertijd werkt dat woordje potloodventer toch altijd ook wel weer een beetje op mijn lachspieren. Ik bedoel: wie zou dat nou ooit verzonnen hebben… potloodventer en was dat inderdaad ooit de betiteling van iemand die ‘aan de deur’ of op de markt schrijfbenodigdheden verkocht? Ik kom er maar niet achter, maar ik herinner me wél dat we op de redactie ooit in een ver verleden een officieuze prijsvraag uitriepen onder collega’s met als doel een béter woord te verzinnen voor wat in juridische kringen over het algemeen wordt aangeduid als schennispleger en exhibitionist. Toch hebben piemelposeur, snikkelverschrikker en jodokusjongleur het nooit serieus gehaald, en dat vind ik oprecht jammer.
Trouwens, zo vertelde mij ooit eens een brigadier, bij de politie worden potloodventers ook wel aangeduid als voorjaarskrokussen. Dit soort mannetjes schijnen zich immers vooral in de lente te manifesteren en zelden als het buiten serieus koud is. En héél gek… op de een of andere manier begrijp ik dat eigenlijk wel.