Laaggeletterdheid, gewoon in m’n eigen stadje, anno 2024. Laat ik eerlijk zijn: ik sta daar nou ook weer niet dagelijks bij stil… bij het feit dat ongeveer één op de zeven á acht mensen op dit eiland moeite heeft met lezen. En nee, het gros van die 17.000 Dordtenaren is natuurlijk ook weer niet vollédig hulpeloos; ik bedoel, laaggeletterden redden zich over het algemeen best aardig, denk ik zo en op die momenten dat dingen wat ál te ingewikkeld voor ze worden, kennen ze heus hun ‘weggetjes’ wel om hun problemen te omzeilen of te verdoezelen; als iemand bij het afrekenen in een winkel of restaurant zegt dat ‘íe z’n bril vergeten is en jou dus vraagt wat precies de schade is en of die bon wel helemaal klopt, dan ga je er meestal van uit dat die persoon in kwestie ook daadwerkelijk z’n bril vergeten is… toch?
Het percentage laaggeletterden in Dordrecht ligt, zo blijkt (met 15 procent) zelfs hoger dan het landelijk gemiddelde (12 procent) en da’s natuurlijk onacceptabel. Waarom? Omdat er dus kennelijk héél veel mensen op dit eiland wonen die vanwege deze ‘handicap’ moeilijker aan werk komen, minder grip hebben op hun eigen leven (in financiële zin bijvoorbeeld) en die zich – om vooral niet door de mand te vallen – afsluiten van hun leefomgeving en daardoor het gevaar lopen om in een sociaal isolement te komen. Naast dat alles lopen laaggeletterden ook zoveel leuke, mooie en leerzame dingen mis, zoals gewoon de krant, een boek of een gebruiksaanwijzing kunnen lezen of, ook niet onbelangrijk, de ondertitels bij een film. En dus vind ik het een goed idee van de Dordtse politieke partijen Gewoon Dordt en de VVD om – ik formuleer het nu even wat kort door de bocht – aansluiting te zoeken bij het Onderwijsmuseum om dit probleem aan te pakken. Dit initiatief verdient de breedst mogelijke steun (ja, ook in budgettaire zin) van raad en college.