Je kunt natuurlijk zeggen: als je fout zit, zit je fout en dan moet je dus ook niet zeuren. Wie z’n billen brandt… nou ja, maak die zelf maar af. Mocht u trouwens met woorden van die strekking op mijn column willen reageren, dan zeg ik u alvast dat u gewoon gelijk hebt.
En tóch… toch ‘voel’ ik het anders. Nu u zich begint af te vragen waarover ik het heb… over post van justitie. In de afgelopen jaren lag er meermalen een briefje bij mij in de bus als gevolg van het feit dat ik – meestal langer geleden dan ik me kan herinneren – ergens té hard gereden heb. Véél te hard? Nee joh… hooguit een paar kilometertjes harder dan formeel is toegestaan. Mijn ‘misdaden’ spelen zich nagenoeg altijd op dezelfde plekken af. Waar? Daar kom ik zo op terug. Eerst wil ik even een beeld schetsen van mijn persoontje in de auto. Laat ik het zó zeggen: het feit dat ik mijn auto’s over het algemeen selecteer op criteria als hoge instap, lekkere stoelen, veilig plekkie voor Blafmans en een goeie geluidsinstallatie, verraadt ongetwijfeld dat ik weinig ‘Max in de genen’ heb.
En tóch tref ik, meermalen per jaar zo’n ‘schikkingsvoorstel’ in mijn brievenbus aan. Vanwege wat? Eh… vijf kilometer te hard gereden op de Papendrechtse brug, vier kilometer overschrijding op de Laan der VN en zes kilometer te hard op de Mijlweg, Dat laatste in aanloop naar de oprit van de A16, waar je immers ietwat móet versnellen. Dát zijn kennelijk plekken waar permanente camera;s hangen, maar tevens ook plekken waar je eigenlijk ‘als vanzelf’ wat vlotter ‘mee’ gaat in de verkeersmêlee… plekken trouwens waar dat ook helemaal niet buitengewoon gevaarlijk is. Kortom, dit is makkelijk scoren met melkkoetjescamera’s en uiteindelijk niets anders dan een ordinair gevalletje spekken van de justitiekas met maar één doel: spekken van de justitiekas.
Het Rijk, zo lees ik gisteren, harkt daar jaarlijks op goedkope wijze zo’n 16 miljoen mee binnen en dat voelt aan als diefstal.
Ik wou het maar even gezegd hebben.