‘And the times… they are a changing’, hoor ik Bob Dylan op klagerige toon zingen, terwijl ik de afbeelding op mijn beeldscherm tot me laat doordringen. Jawel, ouwe columnist… ouwe muziek.
Het betreft een foto op een Facebookpagina over het Dordt van weleer: Scheffersplein, beginjaren zestig. Het grootste deel van het plein fungeerde destijds nog als parkeerterrein en eerlijk gezegd is het nog een geinig gezicht ook. Waarom? Tja, misschien wel omdat auto’s er in die tijd simpelweg mooier uitzagen, maar ook omdat die prachtkarretjes daar zo uitermate keurig (waterpas bijna) om Ary heen geordend stonden. En oh ja…  vooral ook omdat het er destijds niet zo héél veel waren. Logisch, want in die jaren beschikte nog niet elk Dordts gezin over een eigen auto. Iemand schreef onder die foto: ,,Kijk, toen kon je nog gewoon vlakbij de winkels parkeren.’’
En ja, da’s een waarheid als een heilige koe, maar eh… om Dylan er maar weer even bij te slepen: de tijden veranderen… nee, ZIJN inmiddels veranderd. Vandaag staan winkellustige ‘buitenwijkers’ op zaterdagen ietwat uiig kijkend in een lange rij om met hun heilige koe welhaast óp de weekmarkt te komen en overheerst (en verpest) het blik de monumentrijke binnenstad. Alleen eh, naast ‘attractiepark’ en ‘openluchtmuseum,’ is die binnenstad óók nog eens gewoon een woonwijk en zoeken centrumbewoners, als ze ’s avonds of ‘s middags laat, na het werk, weer thuiskomen, zich het apelazarus naar een parkeerplekkie voor hun karretje. Intussen is de gemeente (ook begrijpelijk trouwens) bezig met het vergroenen en autoluw maken van het stadshart, hetgeen ten koste gaat van die toch al steeds schaarser wordende bewoners- en bezoekersplekken.
De oplossing voor dit probleem moet ik u vandaag in deze column (die slecht 319 woorden telt) helaas nog even schuldig blijven. Ik ga er eens goed over nadenken en kom er morgen op terug. Mijn ‘answer’ is nog even ‘blowing in the wind’, zeg maar.