Laat ik voorop stellen dat ik, ondanks de vele kritische columns die ik hier inmiddels al over schreef, niet tegen de komst van het Maasterras ben. Wat mij aan het project echter dwars zit is het enorme gebrek aan flexibiliteit van de plannenmakers, ofwel de betrokken bestuurders. Ik bedoel: die Zwijndrechtse brug hóeft natuurlijk niet autovrij te worden, het woonwagenkamp hóeft niet per se te wijken, die huizen aan de Weeskinderendijk kun je óók gewoon lekker (op z’n minst deels) laten staan en het aantal voor gewone mensen ‘bereikbare’ woningen in die gedroomde nieuwe woonwijk kan natuurlijk bést worden opgeschroefd.
Misschien vindt u dat wel borreltafelpraat van mijn kant, maar ik geloof heilig dat je met een beetje goeie wil met alle betrokken (vaak ook ‘getroffen’) partijen, prima tot een meer uitgebalanceerd plan kunt komen zonder daarbij slachtoffers te maken. Ofwel… hier wat geven, dáár wat laten dus. Ik heb nu toch vooral de indruk dat bij de plannenmakers vooral de angst regeert dat de schijn van ook maar énigszins aarzelend handelen zoveel mogelijk vermeden dient te worden. Simpel gezegd: er wordt momenteel té daadkrachtigheid geacteerd, hetgeen naar mijn mening vooral is ingegeven door de angst dat die beloofde rijksbijdragen voor de ontwikkeling van dit project anders in gevaar komen. En dus wordt de gemeenteraad een raar soort schrikbeeld voorgeschoteld onder het motto: we moeten het volledig volgens het boekje doen, anders valt het hele plan in het water.
Die stress, of beter gezegd die bestuurlijke verbetenheid, is gedurende dit proces aan álle kanten voelbaar. Het bijna tot heiligheid verheven streven om met prestigieuze bouw meer mensen naar je stad te halen die over een wat dikkere beurs beschikken, is inmiddels ingehaald door de wrange realiteit die woningschaarste heet. In die scoringsdrift zijn we de afgelopen jaren behoorlijk doorgeslagen. Om maar eens in voetbaltermen te blijven: ook met doelpunten die niet wonderschoon zijn kun je een wedstrijd winnen.