En dan zit je als gemeente ineens met een steen in je maag… nou ja, een kei om precies te zijn. Oudere Dordtenaren herinneren zich dat ding vast nog wel… naast het oude politiebureau aan de Nassauweg. Er stond een bordje bij met daarop de tekst: ‘Van Nieuw-Dordt aan Dordt 1855- 1955.’
Die steen ligt daar momenteel nog altijd… althans nog even dus en (al heel lang) zónder duidingsbordje en dus wat ‘verloren.’ Gevolg is dat op z’n minst één generatie Dordtenaren opgroeide met de gedachte: wat is dat voor malle steen en hoe is ‘ie hier nou in hemelsnaam terecht gekomen?
Tja, tijd doet soms rare dingen, want ik herinner me uit mijn jeugd dat we die steen (naast het inmiddels afgebroken politiebureau) ‘Het Dordtse Hunebed’ noemden en dat we ook daadwerkelijk ontzag voor dat ding hadden: ‘Wauw een heus hunebed… in ons Dordt nota bene.’’
Of dat nou ook letterlijk klopte weet ik niet, maar feit is dat die steen wel degelijk via Drenthe tot ons is gekomen. Hoe? Klein stukje geschiedenis: in het jaar 1855 was Dordrecht nauw betrokken bij de stichting van een nederzetting voor veenarbeiders in het Drentse veengebied. Die nederzetting, waar overigens – uitzonderingen wellicht daargelaten – geen Dordtse veenarbeiders naartoe trokken, kreeg de naam Nieuw-Dordrecht. Een heuse vriendschapsband (á la Hastings en Recklinghausen, zeg maar) hebben beide gemeentes overigens nooit onderhouden, al schonk de gemeente Dordt honderd jaar later (in 1955 dus) in het kader van de eeuwviering van die nederzetting wél een bescheiden muziektempel aan Nieuw-Dordrecht. Als tegenprestatie kreeg Dordt daar dus die hunnebed-zwerfkei voor terug. Dit alles dus om de verbinding Dordrecht en Nieuw-Dordrecht ‘in ere’ te houden. Echter, zonder die duiding (dat verdwenen bordje dus) werd die kei de afgelopen eeuw enigszins betekenisloos. Nu, dankzij de inspanningen van Dordtenaar Lou Baan, krijgt de kei een nieuw plekkie (mét duidingsbordje) nabij het gebouw Thuredrith op de Essenhof.
Een keigoeie oplossing, wat mij betreft.