Het is een gevecht tussen gevoel en verstand. Waarover ik het heb? Over FC Dordrecht dat nu, tegen het einde van het seizoen, nog volop in de race blijkt voor promotie naar de hoogste voetbalafdeling. Want ja, er is in het afgelopen seizoen meer dan verdienstelijk gepresteerd aan de Krommedijk, waar met aantrekkelijk voetbal momenteel goede resultaten op de mat worden gelegd. En dán zie je ineens dat de club op dit eiland wel degelijk leeft. Het aantal toeschouwers groeide, na acht ‘moeilijke’ seizoenen, aanzienlijk en ‘in de kroeg’ is het succes van de lokale FC wel degelijk weer een gespreksonderwerp.
De vraag is echter: stél dat het lukt… is dat dan goed of juist gevaarlijk voor de club? Mijn voetbalhart zegt: natuurlijk moet je altijd voor het hoogste gaan en ongetwijfeld hebben staf en spelers dan ook geen enkele boodschap aan welke ‘gezond-verstand-redenering’ dan ook; zij zullen er alles aan doen om ook die resterende wedstrijden en de eventuele nacompetitiepotjes winnend af te sluiten. En nogmaals, ik hoop uit de grond van mijn hart dat dit gaat lukken.
Alleen eh… dat verstand hè? Ik bedoel: promotie betekent een financieel model op een hoger level en ook moet je dan zomaar ineens, alleen al op het gebeid van veiligheid, aan veel scherpere eisen gaan voldoen. En dan heb ik het nog niet eens over het, inmiddels aanzienlijk verbeterde, maar nog altijd niet écht eredivisie-waardige stadion.
Sinds de komst van innovatiemanager Leon Vlemmings is het, voor zover dat bij een club in het betaald voetbal mogelijk is, opvallend rustig in de kleed- en bestuurskamers van FC Dordrecht. Achter de schermen is en wordt nog altijd gebouwd aan een fundament dat gestoeld is op toekomstbestendigheid en gestage groei. Promotie, zo wees het verleden al meermalen uit, is natuurlijk prachtig, maar kan óók barsten en scheuren in het fundament veroorzaken.
En toch… ja tóch, laat ik liever mijn hart spreken.