Al eerder schreef ik op kritische toon over de plannen voor dat Maasterras. Niet dat ik tégen die beoogde nieuwe ‘woonwijk’ ben, maar wat mij betreft mag het allemaal best wel een onsje minder. Mijn conclusie over dit op zich fraaie, maar in mijn ogen wat over- ambitieuze nieuwbouwplan kwam, in die eerdere columns dus, op het volgende neer: de gemeente acteert hier wel érg voortvarend, gedreven door de angst dat de ‘beloofde’ rijksbijdragen voor de ontwikkeling van dit project anders misschien wel in gevaar zouden kunnen komen. Het komt er op neer (zo wordt het in ieder geval aan de raad ‘verkocht’) dat er, onder het motto ‘nú of nooit’ wel héél snel gehandeld en dus niet ál te veel gediscussieerd moet worden.
Die ‘bestuurlijke stress’ is, gedurende dit proces – zo schreef ik al eerder – aan álle kanten merkbaar en dat is, in mijn ogen althans, de reden dat het plan dus kennelijk aan alle kanten rammelt. De conclusies die Commissie voor de Milieueffectrapportage, na onderzoek van de Maasterras-plannen trekt, verbazen me dan ook niet. Een greep daaruit: er is een té optimistische berekening gemaakt van de stikstofuitstoot richting Biesbosch, er is te weinig rekening gehouden met de mogelijke gevolgen van lawaai, trillingen, geluid en onveiligheid voor de volksgezondheid en er blijkt nauwelijks te zijn nagedacht over een mogelijk alternatief, mocht het uiteindelijk niet lukken de Zwijndrechtse brug autoluw te maken en de spoorverbinding naar de zeehaven te verplaatsen.
Het plan heeft een wel érg hoog ‘wensvol-denken-karakter’, hetgeen ik niet los kan zien van de vele onzorgvuldigheden die de Commissie voor de Milieueffectrapportage er in aantrof. En dan hebben we het alleen nog maar over milieugerelateerde aangelegenheden. Nog altijd immers vind ik dat het percentage ‘betaalbare’ woningen alhier behoorlijk moet worden opgeschroefd. Te dure buurtjes hebben we hier al genoeg en vooralsnog krijgen we Stadswerven niet eens ‘gevuld.’
Kortom… terug naar de tekentafel.