Al vroeg in de ochtend kreeg ik mailtjes en telefoontjes van bezorgde hondenliefhebbers. Waarover? Over die ‘zandstrook’ op Stadswerven aan de Wantijzijde van de Prins Clausbrug. Die bleek van de ene op de andere dag te zijn ‘omgetoverd’ in een onnatuurlijk groen ogende zandvlakte van een verre planeet.
Zoals wellicht bekend ligt er op de punt van Stadwerven (dat stukje nabij de brug dus) veel grond nog braak, als gevolg van bouwplannen die kennelijk even geen doorgang vinden. Dat heeft dan weer te maken met het feit dat de geplande  appartementencomplexen aldaar (er staan er nog drie op stapel) op voorhand, louter op basis van de folders, al deels min of meer verkocht moeten zijn alvorens de projectontwikkelaar daadwerkelijk aan de slag kan gaan. Een procedure die, zo is mij verteld, wel vaker gehanteerd wordt bij dergelijke projecten. De ‘voorverkoop’ verloopt daar kennelijk niet bepaald vlot en in de tussentijd maken veel hondenbezitters in de binnenstad dankbaar gebruik van dit schaarse stukje losloopgebied. Veel alternatieven om je hond te laten uitrennen zijn er immers niet op loopafstand van het stadshart. De vele telefoontjes, appjes en mailtjes van die ochtend  (deze columnist is kennelijk ook een beetje ombudsman) hadden  een vergelijkbare strekking: Wat krijgen we nou… is het zand groen gespoten? Is dat wel veilig voor mijn hond?’’
Een telefoontje naar de gemeente bood al snel uitkomst: het nu zo groen ogende zand mag er dan wat chemisch en dus giftig uit zien… dat is het allerminst. Er is hier namelijk een zadenmengsel van gras en bloemen gezaaid en om ervoor te zorgen dat dit mengsel, ook bij harde wind, goed blijft liggen, is er water met een plakkerig goedje aan toegevoegd. Dit proces heet hydroseeding. Kortom, het oogt er nu even wat mallotig, maar straks is het hier voor Blafmans & co groenrijk, bloemrijk en veilig struinen geblazen.
Die appartementen mogen van mij trouwens nog wel even wegblijven.