Wellicht was het in een andere context, maar het staat me bij dat ik het al eens eerder gezegd heb. En eh… mocht dat niet zo zijn dan zeg ik het gewoon nu:  nieuwbouw in Dordt is altijd hopen dat het meevalt. Wat ik daarmee wil zeggen? Dat ik iets mis, namelijk een totaalvisie vóóraf op nieuwbouw in de binnenstad. Want weet je wat het is? Soms valt het mee, maar helaas… meestal valt het toch echt tegen. Nu wil ik Dordt zéker niet vergelijken met mijn geboortedorp Rotterdam, maar het valt mij op dat zo’n beetje alles wat daar in de afgelopen decennia uit de grond is gestampt, in esthetisch opzicht aansluit bij wat er al stond. In Dordrecht echter lijkt elk nieuwbouwproject een soort entiteit op zich te zijn; als je bijvoorbeeld op het Bagijnhof, de Sarisgang en het Statenplein wandelt, zie je veel panden die qua vorm en kleur vooral ruzie met elkaar lijken te hebben. Datzelfde gevoel heb ik ook nog altijd als ik om me heen lijk bij de rotonde aan de kop van de Spuiboulevard.
Waarom ik daar nou zo ineens op kom? Tja, eigenlijk vanwege het Korte Kromhout, waar ik gisteren – tijdens een wandeling met Blafmans – eens even wat langer bleef stil staan. En wat was het verdict? Dat het resultaat best meevalt. Ja, natuurlijk had ik liever gezien dat die ouwe panden aldaar (zonder monumentale status) behouden waren gebleven, maar ik moet toch ook wel weer toegeven dat dit project, zeker gezien vanaf de Sint Jorisbrug, nou ook weer geen lasogen oplevert. Overigens begrijp ik  best dat smaken verschillen. Ik bedoel: het voormalige arbeidsbureau even verderop, werd na de renovatie (het zijn nu woningen), voorzien van een soort plaktegels en dát vind ik een geslaagde ‘oplossing’, voor een gebouw dat er voorheen niet uitzag. Hadden ze zoiets nou ook maar gedaan met die foeilelijke betonkolos waarin café/restaurant Post gevestigd is.

Afbeelding: artist impression Korte Kromhout