In een bureaula op mijn werkkamer moet nog ergens een gouden Rolex liggen. Ik kreeg hem, vele jaren geleden alweer, cadeau van een vriend die een reisje had gemaakt naar China. Oh ja… ik vergeet er even bij te zeggen dat het hier geen échte Rolex betreft, dat het gouden omhulsel hooguit een minieme hoeveelheid bladgoud bevat en dat ik het klokkie (met een waarde van hooguit een eurootje of vijf) destijds kreeg bij wijze van grap.
En nu maak ik even een malle gedachtenkronkel: in mijn krant lees ik over die gedroomde brede, groene overkapping over het Dordtse station, bedacht (en enkele jaren geleden aan Dordt gepresenteerd) door het roemruchte stedenbouwkundig bureau Mecanoo. Die overkapping (op de een of andere manier onderdeel uitmakend van dat eveneens wel erg megalomane Maasterras-plan) komt er niet, wegens – en ik citeer – ‘praktische bezwaren en wettelijke beperkingen.’ En misschien vindt u mij nu wat blasé als ik zeg dat mij dat totaal niet verbaast. Sterker nog: dat krantenberichtje zag ik eigenlijk al lang en breed aankomen. Waarom? Omdat het plan mij wel héél erg deed denken aan die ‘gouden’ Rolex uit mijn jonge jaren. Het enige verschil is dat het hier geen grap betrof.
En wil ik het college van B&W, alsmede de gemeenteraad niet meteen beschuldigen van naïviteit hoor, maar het valt mij wél op dat middelgrote gemeentes in dit land zich door de jaren heen wel vaker laten verblinden door internationaal gerenommeerde projectontwikkelaars en architectenbureaus met wat ál te groteske ideeën. Door zóveel aandacht van een wereldberoemde ‘conceptbedenker’ als Mecanoo schiet zo’n  gemeentebestuur (van een provinciestad dus) meestal wel érg snel in de ‘starstruck-modus.’ 
Nu heb ik op zich trouwens niks tegen ‘groot denken’ hoor, maar eh… ‘klein doen’ is al moeilijk zat.
Nu dus graag een wat meer realistische visie op stationsgebied en Maasterras; je hebt namelijk geen peperdure Rolex nodig om te weten hoe laat het is.

Afbeelding: Artist impression Mecanoo