Regen… veel regen en dus hooguit een korte wandeling met Blafmans, die dat trouwens niet erg vindt omdat ze een hekel heeft aan hondenweer. Het mooie, ja zelfs van een heftige regenbui, is dat ‘ie uiteindelijk altijd wel weer een keer plaats maakt voor het zonnetje en laat dat nou toevallig nét gebeuren op het moment dat we, via de Korte Nieuwstraat, het Augustijnenkamp in komen wandelen. Dát was een bijzondere ervaring, omdat de metamorfose van dit, tot voor heen wat ‘verloren’ stukje binnenstad, bijna voltooid is.
Nu woon ik daar zo’n beetje om de hoek en ik vind die nieuwe ‘gouden’ gevel aan de Kunstkerk aldaar op zich al een genot voor het oog, maar nu zag ik voor het eerst ook die tuin die, daar recht tegenover, is aangelegd bij restaurant/Filmhuis De Witt. Het ontwerp daarvan had ik tot dusver alleen nog maar op tekeningen gezien en ondanks het feit dat het werk hier nog niet helemaal voltooid  is, was ik blij verrast met het resultaat. De tuin, of beter gezegd, dit bloemrijke perkje, is ontworpen door tuinarchitect Piet Oudolf, die wereldfaam vergaarde met zijn tuinprojecten voor onder andere Huis ten Bosch, het beroemde Deense restaurant Noma, de Biënnale van Venetië en de ‘Gardens of Remembrance’ ter herdenking van de aanslagen (van 2001) in New York. En nu ben ik op zich niet zo’n ‘name dropper’ maar ik vind het toch écht bijzonder dat Dordt nu dus een heuse Oudolf ‘in huis’ heeft.
En toen kreeg ik ineens een gek idee; nét voordat Blafmans en ik aan onze wandeling begonnen had ik in een persbericht gelezen dat er in tientallen gemeenten een straat vernoemd is naar de beroemde dichter Jacques Perk… alleen niet in Dordrecht, waar deze man nou juist geboren is. Dus mijn advies: we plaatsen in de tuin van Oudolf een mooi bordje met daarop de tekst ‘Welkom in het Jacques Perk.’ Iedereen blij… kost geen drol..