FC Dordrecht staat op een kruispunt. De afgelopen seizoenen bewezen dat de club sportief tot veel in staat is: play-offs, groeiende ambities… een duidelijk waarneembare weg naar boven. De vraag is: kan die lijn worden doorgetrokken buiten het veld? Is er genoeg lokale steun om een vernieuwd stadion elke twee weken gevuld te krijgen?
Want laten we eerlijk zijn: het M-Scores Stadion is verouderd en niet bepaald een visitekaartje voor de club; geen moderne faciliteiten, geen uitstraling die past bij een team met groeiende ambities. Renovatie is dus geen luxe, maar noodzaak. Echter, alleen bakstenen en beton bouwen geen toekomst. Dat doet de achterban. Precies dáár ligt, volgens mij, de grootste uitdaging.
Want hoeveel passie heeft Dordt écht voor haar club? FC Dordrecht lijkt nog vaak te moeten knokken om de harten van Dordtenaren écht voor zich te winnen, Als het even goed gaat komen Schapekoppen heus wel, maar over het geheel genomen zijn de tribunes hier al sinds jaar en dag vaak hooguit half gevuld. De betrokkenheid – niet mijn mening, maar gewoon een feitelijke constatering – blijft achter vergeleken met clubs uit vergelijkbare steden. Dat verander je natuurlijk niet van de ene op de andere dag, maar een stadion dat uitstraalt: ‘We zijn een club die ertoe doet’ kan die beleving natuurlijk wél beïnvloeden.
De gemeente heeft haar deel gedaan door de vergunning te verlenen. Nu is het aan bedrijven en supporters. Zonder brede ‘support’ wordt een vernieuwd stadion immers niet meer dan een lege huls. FC Dordrecht moet een club zijn waar mensen zich mee willen identificeren… méér dus dan louter de hobby van een kleine groep (overigens hondstrouwe) liefhebbers. Dat vraagt om steun, om aanwezigheid, om betrokkenheid. Als die er niet komt, dan is een modern stadion niets anders dan een fundamentloze investering.
Hopelijk is dit juist het moment waarop Dordrecht laat zien dat het hart wel degelijk voor de club klopt.