Er is weer een nieuwe verlosser opgestaan. Niet in Bethlehem, maar in Krimpen aan den IJssel, waar de Ark van Noach – u weet wel, dat houten gevaarte dat ooit in Dordt dobberde – al tien jaar ligt te verpieteren achter kadegebouwen.
Daniël Vandy, ondernemer in droogtoiletten, wil het gevaarte nu redden met een internationale crowdfundings-actie. Alleen is Nederland, volgens hem. te klein voor de miljoenen die hiervoor nodig zijn. Daar kijk ik niet van op: ons land bleek eerder ook al te klein voor het ego van die vorige megalomane plannenmaker, tevens bouwer van die ark, Johan Huibers.
Wie mijn eerdere columns over deze evangelist gelezen heeft, weet dat ik vind dat rond die man een wolk van hoogmoed hing waar zelfs een Bijbelse duif niet doorheen komt. Huibers dweepte met miljoenen bezoekers en met wereldreizen naar Brazilië, Israël en Zuid‑Korea. Intussen wist hij het toenmalige en kennelijk wel héél goedgelovige Dordtse gemeentebestuur (dat in die ark een heuse toeristentrekpleister zag) slim om zijn evangelistenvingertje te winden. En zo kreeg hij hier een gratis ligplaats, compleet met parkeerterrein. Uiteindelijk moest Huibers wijken (voor Stadswerven) en vertrok hij hogelijk beledigd. Nee, niet naar Rio, maar naar een industrieterreintje in Krimpen.
Toch moet ik iets bekennen. Toen dat houten monster nog in Dordt lag, compleet met die malle plastic giraf op het dek, had het wel een zekere charme… als een soort Efteling‑object dat per ongeluk in de Merwede was gevallen. Zelfs CNN maakte er ooit een reportage over.
En nu is er dus Vandy, die tienduizend kleine investeerders zoekt om de droom nieuw leven in te blazen.
En dan dat droogtoiletbedrijf van hem. Daar zit tóch iets poëtisch in: een ark die nooit vaart, gered door een handelaar in wc’s die nooit spoelen. Da’s bijna kunst.
Maar nogmaals… ik vind het tóch jammer dat die Ark niet meer in Dordt ligt. Een kostelijke grap in onze skyline… dát was het.