Amstekwijck is boos. Of beter gezegd: een bewoner is boos. Want wie had ooit kunnen denken dat een buurt die vanaf dag één is ontworpen als slaapwijk, zich ook daadwerkelijk zo gedraagt? Geen school, geen winkel, geen buurthuis. Alleen huizen, stoepen en auto’s. Een schandaal? Nee joh… onzin.
De klacht van deze bewoner is aandoenlijk. Met 800 woningen, zo stelt hij, kun je toch niet volstaan zonder voorzieningen? Dat klinkt logisch, tot je beseft dat Amstelwijck geen wijk is, maar een buurt ‘op sjiek, dus zonder gedoe’ in Wielwijk. Saai, maar wel handig.
De gemeente wijst erop dat Wielwijk en Crabbehof al bovengemiddeld veel winkels hebben. Nieuwe winkels zouden daar ‘te veel concurrentie’ veroorzaken. Dat heet beleid. Niet sexy, wel effectief. Want wie denkt dat een supermarkt midden in Amstelwijck alleen maar gezelligheid brengt, heeft nog nooit een bewonersavond in zo’n slaapwijkje meegemaakt. Eén verkeerd geparkeerde auto en de halve goegemeente schiet er al in de stress.
En laten we eerlijk zijn: niemand is hier per ongeluk beland. Dit is een louter-wonen-wijkje. Dat stond gewoon in de brochures: rustig, groen, voorspelbaar. En ja… ook een beetje saai. Da’s geen ontwerpfout, maar gewoon het product.
Het idee van een ‘forenzenwijk zonder hart’ klinkt dramatisch, maar is precies wat mensen hebben gekocht. Overdag weg, ’s avonds thuis, tussendoor langs een Albert Heijn elders. Net als in Wilgenwende, De Dordtse Hout en De Hoven. Allemaal buurten zonder hart en ziel, maar daar hebben bewoners bewust voor gekozen.
Dus nee, geen winkels, geen school, geen buurthuis. Wel twee bushaltes straks. En stilte. Soms moet je gewoon accepteren dat je niet in een dorp of in een levendige wijk bent gaan wonen, maar in een verzameling huizen met een postcode. En da’s prima. Zolang je niet klaagt dat het er zo stil is. Wie alsnog reuring zoekt, had beter iets minder nieuwbouw en iets meer realiteitszin kunnen kopen. Dat scheelt een hoop nodeloos gejammer achteraf.